Reincarnation Of The Strongest Sword God การกลับชาติมาเกิดของเทพดาบสุดแกร่ง

ตอนที่ 2

ตอนที่ 2 – คำร้องขอของเชอร์ล็อก

เพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้เล่นส่วนใหญ่ ดินแดนแห่งพระเจ้าจึงออกแบบให้เล่นได้ในขณะหลับ นอกจากนี้เวลาในเกมก็ต่างจากโลกจริง โดยสองชั่วโมงในเกมจะเท่ากับหนึ่งชั่วโมงในโลกแห่งความเป็นจริง หนึ่งวันในเกมยาว 48 ชั่วโมง แบ่งเป็นกลางวัน 30 ชั่วโมงและกลางคืน 18 ชั่วโมง

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้คนวัยทำงานได้สนุกกับเกมอย่างเต็มที่ ทางเกมจึงจัดให้ช่วงกลางคืนในโลกจริงตรงกับช่วงกลางวันในเกม

ทันทีที่เข้าสู่เกม ฉีเฟิงก็ผ่านอุโมงค์หลากสีมายังวิหารสีทองอันขรึมขลัง และได้พบกับเทวดาสาวตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือ มีปีกสี่คู่

“สวัสดีค่ะท่านนักผจญภัย ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนแห่งพระเจ้า ฉันชื่อกาเบรียล เป็นทูตสวรรค์ผู้นำทางของคุณ ฉันจะแนะนำสี่กลุ่มอาชีพหลักและสิบสองอาชีพให้คุณได้รู้จักนะคะ”

ทันใดนั้นภาพประกอบของทั้งสิบสองอาชีพก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉีเฟิง

กลุ่มอาชีพนักรบ: นักรบโล่, อัศวินผู้พิทักษ์, เบอร์เซิร์กเกอร์

กลุ่มอาชีพผู้เชี่ยวชาญอาวุธ: นักดาบ, นักฆ่า, เรนเจอร์

กลุ่มอาชีพผู้รักษา: นักบวช, ดรูอิด, นักพยากรณ์

กลุ่มอาชีพนักเวท: ผู้ใช้ธาตุ, ซัมมอนเนอร์, เคิร์สแมนเซอร์

กลุ่มอาชีพนักรบโดดเด่นด้านการป้องกันและการรับมือมอนสเตอร์

กลุ่มอาชีพผู้เชี่ยวชาญอาวุธมุ่งเน้นการสร้างความเสียหายต่อเนื่อง

กลุ่มอาชีพผู้รักษาเน้นการฟื้นฟูและการสนับสนุน

กลุ่มอาชีพนักเวทเน้นการสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง

ทุกอาชีพล้วนมีรูปแบบการต่อสู้เฉพาะตัว ซึ่งถือเป็นหนึ่งในจุดขายสำคัญของดินแดนแห่งพระเจ้า

ในชาติก่อนฉีเฟิงเลือกอาชีพนักดาบ และผู้คนต่างรู้จักเขาในนามจอมเวทดาบ จึงไม่แปลกที่ครั้งนี้เขาจะเลือกนักดาบโดยไม่ลังเล

“เลือกอาชีพเสร็จสมบูรณ์ โปรดตั้งชื่อตัวละครของคุณ”

“เย่เฟิง”

“ตั้งชื่อสำเร็จ คุณต้องการปรับแต่งรูปลักษณ์หรือไม่ สามารถปรับแต่งได้ไม่เกิน 15%”

ฉีเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเลือกปรับรูปลักษณ์ลง 15% แม้จะดูไม่หล่อเท่าตัวจริง แต่เขาก็ไม่อยากเป็นที่สะดุดตาเกินไป

“กรุณาเลือกจุดเกิดในอาณาจักรสตาร์มูน”

ทันใดนั้น แผนที่ซึ่งแสดงรายชื่อเมืองหลายสิบแห่งในอาณาจักรสตาร์มูนก็ปรากฏขึ้น

ดินแดนแห่งพระเจ้าเปิดให้บริการทั่วโลก และเพื่อรองรับผู้เล่นหลายร้อยล้านคน โลกของเกมจึงกว้างใหญ่อย่างเหลือเชื่อ ใหญ่กว่าโลกจริงถึงสองสามเท่า

อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นถูกแบ่งออกเป็นโซนอย่างชัดเจน จึงเลือกได้เฉพาะเมืองในประเทศที่ตรงกับถิ่นที่อยู่ในโลกจริงเท่านั้น

“เมืองธาราสีขาว”

ฉีเฟิงไม่คิดจะเลือกเมืองอื่น เขาเลือกเมืองธาราสีขาวซึ่งเป็นเมืองที่เขาคุ้นเคยที่สุด

อีกทั้งเมืองธาราสีขาวยังเป็นเมืองอันดับห้าของอาณาจักรสตาร์มูน และเป็นเมืองสำคัญทางตะวันออก เวิร์กชอปขนาดเล็กจำนวนมากเลือกมาพัฒนาที่นี่เพื่อเลี่ยงการปะทะกับกิลด์ใหญ่

“ยืนยันการเลือกเมือง ผู้เล่นจะถูกส่งตัวไปยังเมืองเรดลีฟ (เมืองย่อย) ภายในสามวินาที ขอให้สนุกกับการเล่นเกมนะคะ”

เมื่อมาถึงเมืองเรดลีฟ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือสิ่งปลูกสร้างที่เรียงรายกันอย่างไร้ระเบียบ ส่วนตัวเขาเองก็อยู่ในร่างใหม่ของนักดาบผู้ยากไร้ สวมชุดหนังสีเทา และแขวนดาบเริ่มต้นไว้ที่เอว

“สุดท้ายก็สุ่มมาเกิดที่เมืองเรดลีฟอีกจนได้” ฉีเฟิงยิ้มบาง ๆ ขณะมองทิวทัศน์อันคุ้นตาของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้

ในเวลานี้ ผู้เล่นจำนวนมากเริ่มเดินสำรวจรอบเมืองและพูดคุยกับ NPC ด้วยหวังว่าจะได้เบาะแสของเควส ขณะที่อีกหลายคนก็ออกไปนอกเมืองเพื่อล่ามอนสเตอร์

ฉีเฟิงไม่ได้สนใจผู้เล่นคนอื่นมากนัก เขาโบกมือเบา ๆ เพื่อเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมา

ตัวละคร: เย่เฟิง (มนุษย์)

อาณาจักร: สตาร์มูน

ฉายา: ไม่มี

อาชีพ: นักดาบ

เลเวล: 0

HP: 100/100

พลังโจมตีกายภาพ: 13

พลังป้องกัน: 4

ความเร็วโจมตี: 3

ความเร็วเคลื่อนที่: 4

ค่าสถานะ: ความแข็งแรง 5, ความว่องไว 3, ความอดทน 4, สติปัญญา 2, พลังจิต 2

แต้มค่าสถานะ: 4

ความเชี่ยวชาญอาวุธ:

ความเชี่ยวชาญดาบมือเดียว +5 (ระดับฝึกหัด – เพิ่มความเสียหายของดาบมือเดียว 5%)

ความเชี่ยวชาญดาบสองมือ +5 (ระดับฝึกหัด – เพิ่มความเสียหายของดาบสองมือ 5%)

แต้มความเชี่ยวชาญ: 0

พรสวรรค์อาชีพ:

พรสวรรค์นักดาบ 1: ความเชี่ยวชาญด้านดาบ +5

พรสวรรค์นักดาบ 2: ได้รับแต้มความเชี่ยวชาญ 8 แต้มทุก 5 เลเวล

พรสวรรค์นักดาบ 3: ความชำนาญสกิลที่เกี่ยวข้องกับดาบเพิ่มขึ้น 50%

สกิล: [สับ] (สกิลแอคทีฟ)

เงื่อนไขการใช้: ดาบ

เพิ่มความเสียหาย 8 แต้ม

คูลดาวน์: 5 วินาที

เลเวลสกิล: 1 (ความชำนาญ 0/300)

อุปกรณ์:

[เสื้อหนังนักดาบ] (อุปกรณ์ระดับขยะ)

เลเวล 0

พลังป้องกัน +2

ความทนทาน 10/10

[ดาบเริ่มต้น] (อุปกรณ์ระดับขยะ, ดาบมือเดียว)

เลเวล 0

เงื่อนไขการสวมใส่: ความแข็งแรง 3

พลังโจมตี +3

ความทนทาน 15/15

ในกระเป๋าของเขามีขนมปังสิบก้อนและน้ำสิบถุง ขนมปังฟื้นฟู HP วินาทีละ 10 แต้ม ส่วนน้ำฟื้นฟูมานาวินาทีละ 10 แต้ม ทั้งสองอย่างออกฤทธิ์นานสิบวินาที

นักดาบทุกคนเริ่มต้นด้วยค่าสถานะเท่ากันหมด สิ่งเดียวที่ทำให้แตกต่างกันคือการจัดสรรแต้มค่าสถานะ ซึ่งผู้เล่นจะได้รับสี่แต้มทุกครั้งที่เลเวลเพิ่มขึ้น

ค่าสถานะแต่ละประเภทมีผลดังนี้

ความแข็งแรง: เพิ่มพลังโจมตีกายภาพและน้ำหนักบรรทุก

ความว่องไว: เพิ่มความเร็วโจมตีและความเร็วเคลื่อนที่

ความอดทน: เพิ่ม HP สูงสุดและความอึด

สติปัญญา: เพิ่มพลังโจมตีเวทและมานาสูงสุด

พลังจิต: เพิ่มความเร็วในการฟื้นฟูมานาและปริมาณการรักษา

แต่ละอาชีพเน้นค่าสถานะต่างกันไป นักดาบเป็นอาชีพที่เน้นสร้างความเสียหายกายภาพ ในชาติก่อนฉีเฟิงจึงอัปค่าสถานะทุกเลเวลเป็นความแข็งแรงสองแต้ม ความอดทนหนึ่งแต้ม และความว่องไวหนึ่งแต้ม ซึ่งเป็นสูตรธรรมดาที่ใคร ๆ ก็ทำกัน

แต่ในชาตินี้ ฉีเฟิงไม่คิดจะทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิมอีก เขาทุ่มแต้มค่าสถานะทั้งสี่แต้มลงไปที่ความว่องไวทั้งหมด ทำให้ความว่องไวเพิ่มเป็น 7 แต้ม ความเร็วโจมตีเพิ่มเป็น 4 และความเร็วเคลื่อนที่เพิ่มเป็น 5

ไม่มีใครอัปค่าสถานะแบบนี้ในช่วงต้นเกมแน่นอน แม้แต่นักฆ่าที่พึ่งพาความเร็วมากที่สุดก็ตาม เพราะผู้เล่นทุกคนต่างเชื่อว่ายิ่งโจมตีแรงเท่าไหร่ ก็ยิ่งเก็บเลเวลได้ไวเท่านั้น

แต่ความจริงแล้ว อาชีพสายประชิดตัวกลับต้องการความว่องไวมากที่สุดในช่วงแรก ความลับข้อนี้จะถูกค้นพบหลังเกมเปิดให้บริการไปแล้วหลายสัปดาห์ และกว่าจะรู้ตัว ผู้เล่นนับไม่ถ้วนก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากจำใจเก็บเลเวลต่อไปด้วยค่าสถานะที่ตัวเองเลือกอัปไว้

เมื่อจัดสรรค่าสถานะเรียบร้อย ฉีเฟิงก็เดินไปยังลานกลางเมืองซึ่งคลาคล่ำไปด้วย NPC และผู้เล่น แต่ทันใดนั้นเสียงเรียกจากระบบสื่อสารก็ดังขึ้น เมื่อดูชื่อผู้ติดต่อ เขาก็รู้ว่าเป็นแบล็คกี้

“พี่เฟิง ผมเลือกอาชีพเคิร์สแมนเซอร์ แล้วได้เกิดที่เมืองฟอลลิ่งมูน พี่ได้เกิดที่ไหน?” ทันทีที่เข้ามาในดินแดนแห่งพระเจ้า แบล็คกี้ก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมากและอยากเริ่มการผจญภัยให้เร็วที่สุด

“ฉันอยู่เมืองเรดลีฟ ไม่ไกลจากนายเท่าไหร่ ฉันจะช่วยนายเก็บเลเวลเอง นายรีบเดินทางมาที่เมืองเรดลีฟเถอะ” ฉีเฟิงบอก

“พี่เฟิง พี่บ้าไปแล้วเหรอ พี่รู้ได้ไงว่าเมืองฟอลลิ่งมูนอยู่ไม่ไกลจากเมืองเรดลีฟ ระบบแผนที่บอกว่าผมต้องใช้เวลาเดินทางตั้งเจ็ดชั่วโมงกว่าแน่ะ แบบนั้นผมก็ตามหลังผู้เล่นคนอื่นน่ะสิ เราแยกกันเก็บเลเวลแล้วค่อยไปเจอกันที่เมืองธาราสีขาวตอนเลเวล 10 ไม่ดีกว่าเหรอ?” แบล็คกี้แทบกระอักเลือดด้วยความโมโห

พวกเขาต้องหาเงินให้ได้ 16,000 เครดิตภายในสิบวัน แล้วจะยอมเสียเวลาเดินทางตั้งเจ็ดชั่วโมงไปทำไม พวกเขาควรรีบเก็บเลเวลแล้วหาเงินไม่ใช่หรือ?

“ไม่ต้องห่วง รีบมาที่นี่ ฉันจะช่วยนายเก็บเลเวลเอง เวลาที่เสียไปกับการเดินทางเดี๋ยวก็ได้คืนมาเร็ว ๆ นี้แหละ” ฉีเฟิงพูด

เมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นใจของฉีเฟิง แบล็คกี้ก็ถามอย่างกระตือรือร้นว่า

“พี่เฟิง พี่มีข้อมูลจากพวกเบต้าเทสเตอร์เหรอ?”

ก่อนหน้านี้ ดินแดนแห่งพระเจ้าได้เชิญคนกลุ่มเล็ก ๆ มาร่วมทดสอบเกมในช่วงเบต้า ผู้เล่นจำนวนหนึ่งจึงมีข้อมูลของเกมก่อนคนอื่น พอแบล็คกี้ได้ยินฉีเฟิงพูดเช่นนั้น เขาจึงถามด้วยความสงสัย

“อย่ามัวพูดมาก รีบมาได้แล้ว” ฉีเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงลึกลับปนเสียงหัวเราะ

“โอเค รอผมก่อนนะพี่ ผมจะรีบไป” แบล็คกี้ตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แล้ววางสายไป

เมื่อวางสายแล้ว ฉีเฟิงก็เดินตรงไปยังตรอกมืดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเมือง

ในเมืองเรดลีฟมี NPC อยู่หลายร้อยคน ในจำนวนนี้มีเพียงหลักสิบที่มอบเควส มีห้าคนที่มอบเควสลับ และมีเพียงคนเดียวที่มอบเควสยูนีค

เควสยูนีคคือเควสที่ทำซ้ำไม่ได้ หากมีผู้เล่นคนใดทำสำเร็จไปแล้ว ในชาติก่อน เควสนี้ถูกค้นพบหลังจากเกมเปิดให้บริการไปแล้วกว่าสองเดือน และสร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองธาราสีขาว

ผู้เล่นผู้โชคดีคนนั้นเปิดเผยวิธีรับเควสออกมา จนผู้คนมากมายต่างอิจฉา แต่น่าเสียดายที่เควสนี้ไม่สามารถทำได้อีกแล้ว ทุกคนจึงได้แต่นั่งเสียดาย

แต่ในชาตินี้ยังไม่มีใครได้เควสนี้ไป มันจึงกลายเป็นเป้าหมายของฉีเฟิง

เมื่อมาถึงตรอกมืดที่เต็มไปด้วยขอทานในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ฉีเฟิงก็เดินผ่านเหล่าขอทานธรรมดาที่ร้องขออาหารไปอย่างรวดเร็ว

เคยมีผู้เล่นคนหนึ่งให้อาหารขอทานพวกนี้ไปมากมาย ทำตามคำขอไปกว่าสิบครั้ง แต่ขอทานก็ขอแล้วขออีก แถมยังขออาหารราคาแพงขึ้นเรื่อย ๆ ในแต่ละครั้ง ทว่าหลังจากให้อาหารจนอิ่มแล้ว พวกมันกลับไม่ตอบแทนอะไรเลย จนผู้เล่นคนนั้นโมโหอย่างหนักและกลายเป็นเรื่องขบขันของคนอื่น

“ไปให้พ้น!” ฉีเฟิงตะคอกเสียงดังพร้อมชักดาบเริ่มต้นออกมา เหล่าขอทานต่างรีบแตกฮือหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อขอทานแยกย้ายกันไปแล้ว ฉีเฟิงก็เดินไปยังมุมหนึ่งที่มีชายวัยกลางคนนอนอยู่ เขาดูไม่ต่างจากขอทานคนอื่นมากนัก แต่เป็นขอทานเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ร้องขออาหาร

“คุณต้องการความช่วยเหลือไหมครับ?” ฉีเฟิงถามอย่างจริงจัง

“ขออาหารสักหน่อยได้ไหม ฉันไม่ได้กินอะไรมาห้าวันแล้ว” ชายขอทานตอบ

ฉีเฟิงยิ้มบาง ๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“ขอโทษครับ ผมให้อาหารคุณไม่ได้” คนทั่วไปได้ยินคำตอบแบบนี้คงโกรธจนกระอักเลือด แต่ชายขอทานกลับเพียงถอนหายใจโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“แต่ถ้าคุณมีอะไรตอบแทนผม ผมก็ให้อาหารคุณได้” ฉีเฟิงกล่าว

ชายขอทานเงยหน้าขึ้นมองฉีเฟิงด้วยแววตาคาดหวัง แล้วพูดว่า

“ถ้าฉันมีเงิน ฉันยินดีจ่ายให้นายแน่นอน เอาอย่างนี้ นายช่วยทำงานให้ฉันอย่างหนึ่ง หลังจากนั้นฉันจะตอบแทนนายอย่างคุ้มค่า”

“คุณต้องการให้ผมทำอะไร?” ฉีเฟิงถาม

ชายขอทานกล่าวอย่างจริงจังว่า

“ช่วยฉันฆ่า ‘ครอส’ นายกเทศมนตรีแห่งเมืองเรดลีฟที”

แม้เมืองเรดลีฟจะเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ แต่นายกเทศมนตรีก็เป็นถึง NPC ระดับอีลีทเลเวล 15 แถมยังมีทหารองครักษ์เลเวล 25 คอยติดตามอยู่ข้างกายอีกด้วย

อีกทั้งการสังหาร NPC ยังทำให้ถูก NPC ตั้งค่าหัวเป็นผู้ต้องหา ผู้เล่นส่วนใหญ่จึงไม่มีทางเชื่อว่านี่คือเควส คำขอแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการบอกให้ผู้เล่นไปฆ่าตัวตาย แต่ถึงกระนั้นฉีเฟิงก็ยังตอบกลับไปว่า

“ได้ ผมจะช่วยคุณ” ฉีเฟิงรับปากพร้อมรอยยิ้ม

ระบบ: ยอมรับเควสยูนีค “คำร้องขอของเชอร์ล็อก”

รายละเอียดเควส: สังหารครอส นายกเทศมนตรีแห่งเมืองเรดลีฟ และนำตราประจำตำแหน่งนายกเทศมนตรีกลับมามอบให้เชอร์ล็อก

เงื่อนไข: ผู้เล่นต้องมีเลเวลไม่เกิน 10

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นต่อตอนนี้