Reincarnation Of The Strongest Sword God การกลับชาติมาเกิดของเทพดาบสุดแกร่ง

ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 – โลนลี่สโนว์

ฉีเฟิงเดินไปตามถนนที่ทอดยาวสู่ศาลากลางซึ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ถนนสายกว้างดูแคบลงถนัดตาเพราะเต็มไปด้วยผู้เล่นที่พากันพูดคุยกับ NPC เพื่อหาโอกาสรับเควส

น่าเสียดายที่การรับเควสในดินแดนแห่งพระเจ้านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย สาเหตุหลักคือ NPC มีสติปัญญาสูงมาก สามารถสนทนาโต้ตอบได้เหมือนคนจริง ผู้เล่นจึงต้องระวังคำพูดของตัวเองเวลาคุยกับ NPC อีกทั้งยังต้องแข่งขันกับผู้เล่นด้วยกันเองอีก ทำให้แม้แต่เควสธรรมดาที่น่าจะหาได้ง่ายก็กลายเป็นของหายากไปจริง ๆ

ดินแดนแห่งพระเจ้าเปิดให้บริการมากว่าสิบนาทีแล้ว แต่ยังไม่มีผู้เล่นในเมืองเรดลีฟคนใดได้รับเควสธรรมดาเลยสักคน การเป็นผู้กลับชาติมาเกิดใหม่จึงถือเป็นข้อได้เปรียบอย่างมหาศาลสำหรับฉีเฟิง ไม่เพียงแต่เขาจะได้รับเควส แต่ยังเป็นเควสยูนีคอีกด้วย แม้จะยากกว่าปกติ แต่ผลตอบแทนของเควสยูนีคนั้นดีอย่างเหลือเชื่อ ขนาดผู้เล่นระดับหัวกะทิที่เล่นดินแดนแห่งพระเจ้ามาแล้วนับเดือน ยังต้องน้ำลายไหลเมื่อเห็นรางวัลของเควสยูนีค

ในฐานะผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ ฉีเฟิงเคยมีประสบการณ์นำผู้คนนับพันสมัยอยู่ที่ชาโดว์เวิร์กชอป เขาเคยสร้างเมืองมาแล้วถึงสิบเมือง ข้อมูลเกี่ยวกับดินแดนแห่งพระเจ้าที่อยู่ในหัวของเขาจึงมีมากเกินกว่าที่ผู้เล่นทั่วไปจะล่วงรู้ โดยเฉพาะกลยุทธ์การเก็บเลเวลและการหารายได้ ซึ่งเป็นข้อมูลสำคัญยิ่งยวดในการทำให้เวิร์กชอปที่มีผู้เล่นหลายพันคนเติบโตได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่และเล่นดินแดนแห่งพระเจ้าอีกครั้ง ฉีเฟิงต้องการใช้ข้อมูลเหล่านี้สะสมความได้เปรียบ เพื่อวางรากฐานที่มั่นคงให้กับการพัฒนาในอนาคต เขาจึงจะไม่ทำเหมือนผู้เล่นทั่วไปที่เสียเวลาบนท้องถนนเพียงเพื่อแย่งเควสธรรมดาเควสเดียว และเขาก็จะไม่วิ่งไปล่ามอนสเตอร์ในป่าด้วย เพราะตอนนี้ในป่าอาจมีผู้เล่นมากกว่ามอนสเตอร์เสียอีก

สิ่งที่ฉีเฟิงต้องการคือการหลีกเลี่ยงกองทัพผู้เล่นเหล่านี้ เขาจึงเลือกทำเควสยูนีคที่ยากเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม การจะทำเควสนี้ให้สำเร็จนั้นจำเป็นต้องใช้เงินและสิ่งของบางอย่างที่ฉีเฟิงยังไม่มีในตอนนี้ ผู้เล่นทุกคนจะได้รับเหรียญทองแดงสิบเหรียญตอนเริ่มเกม แม้จะซื้ออาวุธหรืออุปกรณ์ไม่ได้ แต่ถ้าแค่ซื้อยาฟื้นฟู HP หรือ MP ก็ไม่มีปัญหา

เมื่อฉีเฟิงมาถึงหน้าศาลากลางสองชั้น เขาก็พบผู้คนกว่าร้อยคนเข้าแถวยาวเหยียด ไม่ว่าจะเป็นเกมไหน หัวหน้าหมู่บ้านหรือนายกเทศมนตรีย่อมเป็นเป้าหมายแรกของการรับเควสเสมอ จึงไม่แปลกที่ผู้เล่นจะมารวมตัวกันที่นี่

“เฮ้ ไอ้น้อง ฉันขอเตือนนะ ไปต่อแถวซะ ถ้าไม่อยากโดนรุมกลางที่สาธารณะ” นักรบหนุ่มหน้าตาซื่อ ๆ คนหนึ่งในแถวมองมาที่ฉีเฟิง แล้วยกมือชี้ไปทางท้ายแถว

“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อรับเควส” ฉีเฟิงพูดอย่างเฉยเมยพลางมองแถวยาวหน้าศาลากลาง เมื่อเทียบกับที่อื่นแล้ว ที่นี่ถือว่าคนเยอะเป็นพิเศษ แม้จะต้องใช้เวลานานกว่าจะได้รับเควส แต่ก็ยังดีกว่าคนที่ไม่ได้รับเควสเลย

นักรบหนุ่มมองฉีเฟิงอย่างระแวง ใคร ๆ ก็แย่งกันรับเควสอย่างบ้าคลั่ง… แต่หมอนี่บอกว่าไม่สนใจงั้นเหรอ? เชื่อก็บ้าแล้ว!

“ผมพูดจริง ผมไม่ได้มาเพื่อรับเควส” ฉีเฟิงมองนักรบหนุ่ม เมื่อเห็นสายตาไม่เป็นมิตรของผู้คนที่คิดว่าเขาจะมาแซงคิว ฉีเฟิงก็พูดพร้อมรอยยิ้มว่า

“แต่ผมขอแนะนำให้คุณไปหาเควสที่อื่นดีกว่า รออยู่ที่นี่ก็เปล่าประโยชน์”

“ทำไมถึงเปล่าประโยชน์ล่ะ? ก็เห็นมีคนได้เควสแล้วเดินออกมาตั้งหลายคน” เมื่อแน่ใจว่าฉีเฟิงไม่ได้คิดจะแซงคิว นักรบหนุ่มก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาต่อแถวมากว่าสิบนาทีแล้ว และแน่นอนว่าไม่อยากให้ใครมาแซงเด็ดขาด

แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงหนักแน่นของฉีเฟิง เขาก็อดลังเลไม่ได้ ทำไมเขาจะต้องมารอสิ่งที่ไม่คุ้มค่าด้วย?

ฉีเฟิงยิ้ม แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“เห็นว่าคุณไม่ใช่คนไม่ดี ผมจะชี้ทางที่ดีกว่านี้ให้ ออกไปล่ามอนสเตอร์ข้างนอกเถอะ อนาคตสดใสกว่ารออยู่ตรงนี้แน่”

“ไม่ไปหรอก มอนสเตอร์ในป่ามีเยอะก็จริง แต่ฉันแย่งกับคนอื่นไม่ได้หรอก รออยู่ตรงนี้ยังดูดีกว่า” นักรบหนุ่มส่ายหน้า เขาไม่ใช่คนโง่ ตอนนี้ในเขตทุ่งนอกเมืองคนเยอะมากแน่นอน ด้วยฝีมืออย่างเขา คงแย่งมอนสเตอร์ไม่ได้สักตัวด้วยซ้ำ รออยู่ที่นี่ยังจะดีกว่า

“นั่นเพราะคุณไปผิดที่ต่างหาก ถ้าไปที่ที่มอนสเตอร์ไม่ค่อยมีคนรู้จัก ก็จะไม่มีใครมาแย่ง เมื่อเทียบกับพื้นที่ที่ทั้งผู้เล่นทั้งมอนสเตอร์เต็มไปหมด การเก็บเลเวลที่นั่นดีกว่าหลายเท่า แถมมอนสเตอร์ยังเคลื่อนไหวช้า ผู้เล่นเดี่ยวก็จัดการได้สบาย ๆ” ฉีเฟิงพูดพร้อมรอยยิ้ม

“มีที่แบบนั้นจริง ๆ เหรอ?” นักรบหนุ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขาสนใจสถานที่แห่งนั้นอย่างมาก เขายังต้องรออีกกว่าชั่วโมงกว่าจะได้รับเควส และรางวัลที่ได้ก็มีแค่ EXP กับเงินอีกเล็กน้อย ถ้าได้ฟาร์มมอนสเตอร์ EXP ที่ได้คงมากกว่าเควสนี้หลายเท่า

“มีแน่นอน ผมคิดราคาพิเศษให้แค่ 20 เหรียญทองแดง ถ้าคุณอยากรู้ว่าอยู่ที่ไหน ไม่ต้องพูดถึง EXP หรอก แค่ฟาร์มทั้งวัน ของที่ได้ก็ขายได้เกิน 40 เหรียญทองแดงแล้ว ถ้าโชคดีได้อุปกรณ์ดรอปมาด้วย อาจได้มากกว่านั้นอีก” ฉีเฟิงขยับเข้าไปใกล้นักรบหนุ่มแล้วกระซิบข้างหู

“นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?” นักรบหนุ่มมองฉีเฟิงด้วยแววตาลังเล ถ้ามีที่ดีแบบนั้นจริง เขาจะนำหน้าผู้เล่นคนอื่นไปได้ไกลทีเดียว แต่ 20 เหรียญทองแดงไม่ใช่เงินน้อย ๆ มอนสเตอร์ในดินแดนแห่งพระเจ้าแทบไม่ดรอปเงินหรืออุปกรณ์ เหรียญทองแดงจึงมีค่าอย่างเหลือเชื่อ

“ถ้าไม่เชื่อ จ่ายมัดจำก่อนสิบเหรียญก็ได้ ไปถึงที่นั่นแล้วจะรู้เอง ถ้าเป็นความจริงค่อยจ่ายอีกสิบเหรียญทองแดงที่เหลือ ผมบอกเพราะเห็นว่าคุณเป็นคนดีหรอกนะ ถ้าไม่เชื่อก็ช่างเถอะ” พูดจบฉีเฟิงก็หันหลังเดินจากไป

ถ้าไม่ได้ขาดเงินจริง ๆ ฉีเฟิงก็คงไม่ทำแบบนี้ อย่างแย่ที่สุด เขาก็แค่หาเงินด้วยวิธีอื่น แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว นักรบหนุ่มก็รั้งเขาไว้

“ท่านผู้เชี่ยวชาญ รอก่อน เราคุยกันได้นี่นา ใช่ไหม? แค่มัดจำสิบเหรียญทองแดงเอง เอ้า รับไปเลย ฉันเชื่อว่าผู้เชี่ยวชาญอย่างคุณไม่หลอกฉันหรอก” นักรบหนุ่มยิ้มอย่างซื่อ ๆ แล้วเทรดเหรียญทองแดงสิบเหรียญให้ฉีเฟิง

“ดูจากอาชีพของคุณแล้ว ผมจะบอกที่ดี ๆ ให้ละกัน ถึงจะไกลสักหน่อย แต่ที่นั่นมีแค่ก็อบลินสีเขียวสายเวทเลเวล 0 อยู่ชนิดเดียว พลังป้องกันต่ำ เกิดใหม่เร็ว แถมมีโอกาสดรอปเงินสูง เบอร์เซิร์กเกอร์อย่างคุณน่าจะฟาร์มที่นั่นได้สบาย” หลังจากได้รับเงินสิบเหรียญทองแดงอย่างพอใจ ฉีเฟิงก็บอกตำแหน่งให้นักรบหนุ่ม

นักรบหนุ่มรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าฉีเฟิงรู้จักมอนสเตอร์ในป่าดีถึงขั้นรู้อัตราการดรอปเงิน เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะโชคดีได้เจอผู้เชี่ยวชาญดินแดนแห่งพระเจ้า และไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญธรรมดาด้วย ฉีเฟิงอาจเป็นเบต้าเทสเตอร์ก็ได้ ยิ่งคิดถึงความเป็นไปได้นี้ นักรบหนุ่มก็ยิ่งตื่นเต้น

“พี่ชายผู้เชี่ยวชาญ พี่รู้ไหมว่าหนังสือสกิลเบอร์เซิร์กเกอร์ดรอปที่ไหน? มีสกิลเดียวมันสู้ตอนโดนรุมยากเกินไป” นักรบหนุ่มเริ่มนับถือฉีเฟิงขึ้นมาทันที ถึงขั้นยกให้ฉีเฟิงเป็นรุ่นพี่

“ถ้าอยากรู้ ค่าข้อมูลแค่ 2 เหรียญเงินเท่านั้น” ฉีเฟิงยิ้ม

ใครจะยอมบอกข้อมูลมีค่าขนาดนั้นหลังคุยกันแค่ไม่กี่คำ? ฉีเฟิงเองก็เช่นกัน เว้นแต่จะมีเงินมาเกี่ยวข้อง และแน่นอนว่าเมื่อได้ยินราคา หน้าของนักรบหนุ่มก็ซีดเผือด

2 เหรียญเงินเท่ากับ 200 เหรียญทองแดง ตอนนี้แม้แต่กิลด์ทั่วไปก็ยังไม่มีเงินมากขนาดนั้น

“ท่านผู้เชี่ยวชาญ เรามาแอดเพื่อนกันเถอะ ฉันชื่อโลนลี่สโนว์ พอเก็บเงินได้พอแล้วฉันจะติดต่อไปอีกที” นักรบหนุ่มส่งคำขอเป็นเพื่อนมาให้ฉีเฟิง

“ได้” ฉีเฟิงตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของโลนลี่สโนว์

“ฉันจะไปฟาร์มเดี๋ยวนี้เลย เก็บเงินได้พอเมื่อไหร่จะส่งอีกสิบเหรียญทองแดงไปให้พี่ทันที” โลนลี่สโนว์แยกตัวออกไปอย่างอารมณ์ดี

ฉีเฟิงเดินออกมาจากแถวยาวเหยียด ตอนนี้มีเงินแล้ว เขาจึงตรงไปยังแผงขายผลไม้แถวศาลากลาง

“พ่อค้า มะเขือเทศนี่ราคาเท่าไหร่?” ฉีเฟิงถามพลางหยิบมะเขือเทศสีแดงสุกขึ้นมา ทั้งผักและผลไม้ช่วยฟื้นฟู HP และ MP ของผู้เล่นได้ รสชาติก็อร่อย ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือฟื้นฟูได้น้อย ปกติแล้วผู้เล่นจะไม่ซื้อของพวกนี้เลย โดยเฉพาะช่วงนี้ที่เงินเป็นปัญหาใหญ่ การจ่ายเงินซื้อผักผลไม้จึงถือว่าสิ้นเปลืองเกินไป

“ลูกละ 2 เหรียญทองแดง”

“ผมเอาสิบลูก”

ฉีเฟิงจ่ายเงิน 20 เหรียญทองแดง รับมะเขือเทศสิบลูกมา แล้วเดินเข้าไปในศาลากลาง

“เฮ้ ไอ้น้อง ต่อแถวสิ ไม่เห็นรึไงว่าคนอื่นเขาก็ต่อแถวกันอยู่?”

“นักดาบตรงนั้น จะทำอะไรน่ะ รู้ไหมว่าข้างหลังมีคนต่อแถวอยู่เท่าไหร่”

เมื่อเห็นฉีเฟิงเดินลัดแถวตรงไปหานายกเทศมนตรี ผู้เล่นในแถวก็เริ่มโกรธและก่นด่ากันขรม ถ้าไม่ติดว่าทำร้ายผู้เล่นคนอื่นในเมืองจะโดนจับเข้าคุก พวกเขาคงรุมฆ่าฉีเฟิงไปแล้ว

“ขอโทษด้วย แต่ผมไม่ได้มารับเควส แค่มาดูเฉย ๆ” ฉีเฟิงยิ้มให้ผู้เล่นเหล่านั้น แล้วหันไปมองครอส นายกเทศมนตรีร่างอ้วน

[ครอส] (อีลีท, เป็นมิตร)

เลเวล 15

HP 2,400/2,400

MP 1,500/1,500

ตอนนี้ไม่มีผู้เล่นคนไหนเอาชนะเขาได้แม้แต่คนเดียว ต่อให้รวมทีมกันหลายคนก็ตาม

จากนั้นฉีเฟิงก็หยิบมะเขือเทศแดงสุกออกมากัดคำหนึ่ง

“หมอนั่นทำบ้าอะไรน่ะ”

“เวรเอ๊ย! มันกินมะเขือเทศจริง ๆ ด้วย! ลูกละ 2 เหรียญทองแดงเชียวนะ! รวยจริง ๆ!”

ผู้เล่นคนอื่นไม่เข้าใจเลยว่าฉีเฟิงกำลังทำอะไร มาถึงศาลากลางเพื่อกินมะเขือเทศเนี่ยนะ? หรือว่าอยากอวดว่าตัวเองรวย?

พอกัดมะเขือเทศไปได้ครึ่งลูก ฉีเฟิงก็ขว้างมันใส่หน้านายกเทศมนตรี

มะเขือเทศพุ่งไปกระแทกหน้าครอสอย่างแม่นยำ น้ำสีแดงสดกระเซ็นเปรอะไปทั่วใบหน้า

ระบบ: ค่าความชื่นชอบของครอสที่มีต่อคุณลดลง 100 แต้ม

ยังไม่จบแค่นั้น ฉีเฟิงหยิบมะเขือเทศลูกอื่นจากกระเป๋าแล้วขว้างใส่ครอสอีก

“ไอ้คนหน้าไหว้หลังหลอก! ไอ้อ้วน! ไอ้ปลิงดูดเลือด! แกมันไม่คู่ควรกับตำแหน่งนายกเทศมนตรี!”

ฉีเฟิงสาดคำด่าออกไปพร้อมกับขว้างมะเขือเทศใส่ครอส ขณะที่ค่าความชื่นชอบของครอสลดลงเรื่อย ๆ ทั้งตัวของครอสแดงฉานไปด้วยน้ำมะเขือเทศที่ไหลอาบ ประกอบกับใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ ภาพนั้นดูน่าขบขันยิ่งนัก แต่ไม่มีใครในศาลากลางหัวเราะออกมาเลย ทุกอย่างเงียบกริบ ผู้เล่นทุกคนต่างตกตะลึงกับการกระทำของฉีเฟิง

ดินแดนแห่งพระเจ้าเพิ่งเปิดให้บริการได้ยี่สิบนาที ก็มีผู้เล่นกล้าโจมตี NPC แล้ว และไม่ใช่ NPC ธรรมดาเสียด้วย

เขาโจมตีผู้นำของเมือง ผู้นำของพื้นที่ผู้เล่นใหม่!

หมอนี่มันบ้าไปแล้ว! ไม่กลัวโดนขังคุกจนตายหรือไง!

หรือว่าเขาไม่อยากอยู่ในเมืองเรดลีฟอีกต่อไปแล้ว?

ผู้เล่นคนอื่นต่างคาดว่าเหล่าทหารยามจะเข้ามาจับกุมฉีเฟิง หรือไม่นายกเทศมนตรีก็คงฆ่าฉีเฟิงด้วยความโกรธ แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ไม่มีผู้เล่นคนไหนรู้ว่าการดูหมิ่น NPC ไม่นับเป็นการโจมตี ด้วยเหตุนี้ทั้งทหารยามและนายกองจึงไม่เข้ามาทำร้ายฉีเฟิง แต่การกระทำของฉีเฟิงจะทำให้ NPC คนนั้นเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ และจะไม่มีวันมอบเควสให้เขาอีกตลอดชีวิต

เมื่อมะเขือเทศลูกสุดท้ายของฉีเฟิงกระแทกหน้าครอส ค่าความชื่นชอบของครอสก็ลดลงจนถึงขั้นเป็นศัตรู เลเวลของครอสกลายเป็นเครื่องหมายคำถาม พร้อมกับชื่อที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ไอ้แมลงชั้นต่ำ! ข้าจะส่งแกลงนรกเดี๋ยวนี้!”

ครอสที่แดงฉานไปทั้งตัวคำรามลั่น แล้วพุ่งเข้าหาฉีเฟิง

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นต่อตอนนี้