ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 – คำร้องขอของเชอร์ล็อก
เพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้เล่นส่วนใหญ่ ดินแดนแห่งพระเจ้าจึงออกแบบให้เล่นได้ในขณะหลับ นอกจากนี้เวลาในเกมก็ต่างจากโลกจริง โดยสองชั่วโมงในเกมจะเท่ากับหนึ่งชั่วโมงในโลกแห่งความเป็นจริง หนึ่งวันในเกมยาว 48 ชั่วโมง แบ่งเป็นกลางวัน 30 ชั่วโมงและกลางคืน 18 ชั่วโมง
ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้คนวัยทำงานได้สนุกกับเกมอย่างเต็มที่ ทางเกมจึงจัดให้ช่วงกลางคืนในโลกจริงตรงกับช่วงกลางวันในเกม
ทันทีที่เข้าสู่เกม ฉีเฟิงก็ผ่านอุโมงค์หลากสีมายังวิหารสีทองอันขรึมขลัง และได้พบกับเทวดาสาวตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือ มีปีกสี่คู่
“สวัสดีค่ะท่านนักผจญภัย ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนแห่งพระเจ้า ฉันชื่อกาเบรียล เป็นทูตสวรรค์ผู้นำทางของคุณ ฉันจะแนะนำสี่กลุ่มอาชีพหลักและสิบสองอาชีพให้คุณได้รู้จักนะคะ”
ทันใดนั้นภาพประกอบของทั้งสิบสองอาชีพก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉีเฟิง
กลุ่มอาชีพนักรบ: นักรบโล่, อัศวินผู้พิทักษ์, เบอร์เซิร์กเกอร์
กลุ่มอาชีพผู้เชี่ยวชาญอาวุธ: นักดาบ, นักฆ่า, เรนเจอร์
กลุ่มอาชีพผู้รักษา: นักบวช, ดรูอิด, นักพยากรณ์
กลุ่มอาชีพนักเวท: ผู้ใช้ธาตุ, ซัมมอนเนอร์, เคิร์สแมนเซอร์
กลุ่มอาชีพนักรบโดดเด่นด้านการป้องกันและการรับมือมอนสเตอร์
กลุ่มอาชีพผู้เชี่ยวชาญอาวุธมุ่งเน้นการสร้างความเสียหายต่อเนื่อง
กลุ่มอาชีพผู้รักษาเน้นการฟื้นฟูและการสนับสนุน
กลุ่มอาชีพนักเวทเน้นการสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง
ทุกอาชีพล้วนมีรูปแบบการต่อสู้เฉพาะตัว ซึ่งถือเป็นหนึ่งในจุดขายสำคัญของดินแดนแห่งพระเจ้า
ในชาติก่อนฉีเฟิงเลือกอาชีพนักดาบ และผู้คนต่างรู้จักเขาในนามจอมเวทดาบ จึงไม่แปลกที่ครั้งนี้เขาจะเลือกนักดาบโดยไม่ลังเล
“เลือกอาชีพเสร็จสมบูรณ์ โปรดตั้งชื่อตัวละครของคุณ”
“เย่เฟิง”
“ตั้งชื่อสำเร็จ คุณต้องการปรับแต่งรูปลักษณ์หรือไม่ สามารถปรับแต่งได้ไม่เกิน 15%”
ฉีเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเลือกปรับรูปลักษณ์ลง 15% แม้จะดูไม่หล่อเท่าตัวจริง แต่เขาก็ไม่อยากเป็นที่สะดุดตาเกินไป
“กรุณาเลือกจุดเกิดในอาณาจักรสตาร์มูน”
ทันใดนั้น แผนที่ซึ่งแสดงรายชื่อเมืองหลายสิบแห่งในอาณาจักรสตาร์มูนก็ปรากฏขึ้น
ดินแดนแห่งพระเจ้าเปิดให้บริการทั่วโลก และเพื่อรองรับผู้เล่นหลายร้อยล้านคน โลกของเกมจึงกว้างใหญ่อย่างเหลือเชื่อ ใหญ่กว่าโลกจริงถึงสองสามเท่า
อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นถูกแบ่งออกเป็นโซนอย่างชัดเจน จึงเลือกได้เฉพาะเมืองในประเทศที่ตรงกับถิ่นที่อยู่ในโลกจริงเท่านั้น
“เมืองธาราสีขาว”
ฉีเฟิงไม่คิดจะเลือกเมืองอื่น เขาเลือกเมืองธาราสีขาวซึ่งเป็นเมืองที่เขาคุ้นเคยที่สุด
อีกทั้งเมืองธาราสีขาวยังเป็นเมืองอันดับห้าของอาณาจักรสตาร์มูน และเป็นเมืองสำคัญทางตะวันออก เวิร์กชอปขนาดเล็กจำนวนมากเลือกมาพัฒนาที่นี่เพื่อเลี่ยงการปะทะกับกิลด์ใหญ่
“ยืนยันการเลือกเมือง ผู้เล่นจะถูกส่งตัวไปยังเมืองเรดลีฟ (เมืองย่อย) ภายในสามวินาที ขอให้สนุกกับการเล่นเกมนะคะ”
เมื่อมาถึงเมืองเรดลีฟ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือสิ่งปลูกสร้างที่เรียงรายกันอย่างไร้ระเบียบ ส่วนตัวเขาเองก็อยู่ในร่างใหม่ของนักดาบผู้ยากไร้ สวมชุดหนังสีเทา และแขวนดาบเริ่มต้นไว้ที่เอว
“สุดท้ายก็สุ่มมาเกิดที่เมืองเรดลีฟอีกจนได้” ฉีเฟิงยิ้มบาง ๆ ขณะมองทิวทัศน์อันคุ้นตาของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้
ในเวลานี้ ผู้เล่นจำนวนมากเริ่มเดินสำรวจรอบเมืองและพูดคุยกับ NPC ด้วยหวังว่าจะได้เบาะแสของเควส ขณะที่อีกหลายคนก็ออกไปนอกเมืองเพื่อล่ามอนสเตอร์
ฉีเฟิงไม่ได้สนใจผู้เล่นคนอื่นมากนัก เขาโบกมือเบา ๆ เพื่อเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมา
ตัวละคร: เย่เฟิง (มนุษย์)
อาณาจักร: สตาร์มูน
ฉายา: ไม่มี
อาชีพ: นักดาบ
เลเวล: 0
HP: 100/100
พลังโจมตีกายภาพ: 13
พลังป้องกัน: 4
ความเร็วโจมตี: 3
ความเร็วเคลื่อนที่: 4
ค่าสถานะ: ความแข็งแรง 5, ความว่องไว 3, ความอดทน 4, สติปัญญา 2, พลังจิต 2
แต้มค่าสถานะ: 4
ความเชี่ยวชาญอาวุธ:
ความเชี่ยวชาญดาบมือเดียว +5 (ระดับฝึกหัด – เพิ่มความเสียหายของดาบมือเดียว 5%)
ความเชี่ยวชาญดาบสองมือ +5 (ระดับฝึกหัด – เพิ่มความเสียหายของดาบสองมือ 5%)
แต้มความเชี่ยวชาญ: 0
พรสวรรค์อาชีพ:
พรสวรรค์นักดาบ 1: ความเชี่ยวชาญด้านดาบ +5
พรสวรรค์นักดาบ 2: ได้รับแต้มความเชี่ยวชาญ 8 แต้มทุก 5 เลเวล
พรสวรรค์นักดาบ 3: ความชำนาญสกิลที่เกี่ยวข้องกับดาบเพิ่มขึ้น 50%
สกิล: [สับ] (สกิลแอคทีฟ)
เงื่อนไขการใช้: ดาบ
เพิ่มความเสียหาย 8 แต้ม
คูลดาวน์: 5 วินาที
เลเวลสกิล: 1 (ความชำนาญ 0/300)
อุปกรณ์:
[เสื้อหนังนักดาบ] (อุปกรณ์ระดับขยะ)
เลเวล 0
พลังป้องกัน +2
ความทนทาน 10/10
[ดาบเริ่มต้น] (อุปกรณ์ระดับขยะ, ดาบมือเดียว)
เลเวล 0
เงื่อนไขการสวมใส่: ความแข็งแรง 3
พลังโจมตี +3
ความทนทาน 15/15
ในกระเป๋าของเขามีขนมปังสิบก้อนและน้ำสิบถุง ขนมปังฟื้นฟู HP วินาทีละ 10 แต้ม ส่วนน้ำฟื้นฟูมานาวินาทีละ 10 แต้ม ทั้งสองอย่างออกฤทธิ์นานสิบวินาที
นักดาบทุกคนเริ่มต้นด้วยค่าสถานะเท่ากันหมด สิ่งเดียวที่ทำให้แตกต่างกันคือการจัดสรรแต้มค่าสถานะ ซึ่งผู้เล่นจะได้รับสี่แต้มทุกครั้งที่เลเวลเพิ่มขึ้น
ค่าสถานะแต่ละประเภทมีผลดังนี้
ความแข็งแรง: เพิ่มพลังโจมตีกายภาพและน้ำหนักบรรทุก
ความว่องไว: เพิ่มความเร็วโจมตีและความเร็วเคลื่อนที่
ความอดทน: เพิ่ม HP สูงสุดและความอึด
สติปัญญา: เพิ่มพลังโจมตีเวทและมานาสูงสุด
พลังจิต: เพิ่มความเร็วในการฟื้นฟูมานาและปริมาณการรักษา
แต่ละอาชีพเน้นค่าสถานะต่างกันไป นักดาบเป็นอาชีพที่เน้นสร้างความเสียหายกายภาพ ในชาติก่อนฉีเฟิงจึงอัปค่าสถานะทุกเลเวลเป็นความแข็งแรงสองแต้ม ความอดทนหนึ่งแต้ม และความว่องไวหนึ่งแต้ม ซึ่งเป็นสูตรธรรมดาที่ใคร ๆ ก็ทำกัน
แต่ในชาตินี้ ฉีเฟิงไม่คิดจะทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิมอีก เขาทุ่มแต้มค่าสถานะทั้งสี่แต้มลงไปที่ความว่องไวทั้งหมด ทำให้ความว่องไวเพิ่มเป็น 7 แต้ม ความเร็วโจมตีเพิ่มเป็น 4 และความเร็วเคลื่อนที่เพิ่มเป็น 5
ไม่มีใครอัปค่าสถานะแบบนี้ในช่วงต้นเกมแน่นอน แม้แต่นักฆ่าที่พึ่งพาความเร็วมากที่สุดก็ตาม เพราะผู้เล่นทุกคนต่างเชื่อว่ายิ่งโจมตีแรงเท่าไหร่ ก็ยิ่งเก็บเลเวลได้ไวเท่านั้น
แต่ความจริงแล้ว อาชีพสายประชิดตัวกลับต้องการความว่องไวมากที่สุดในช่วงแรก ความลับข้อนี้จะถูกค้นพบหลังเกมเปิดให้บริการไปแล้วหลายสัปดาห์ และกว่าจะรู้ตัว ผู้เล่นนับไม่ถ้วนก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากจำใจเก็บเลเวลต่อไปด้วยค่าสถานะที่ตัวเองเลือกอัปไว้
เมื่อจัดสรรค่าสถานะเรียบร้อย ฉีเฟิงก็เดินไปยังลานกลางเมืองซึ่งคลาคล่ำไปด้วย NPC และผู้เล่น แต่ทันใดนั้นเสียงเรียกจากระบบสื่อสารก็ดังขึ้น เมื่อดูชื่อผู้ติดต่อ เขาก็รู้ว่าเป็นแบล็คกี้
“พี่เฟิง ผมเลือกอาชีพเคิร์สแมนเซอร์ แล้วได้เกิดที่เมืองฟอลลิ่งมูน พี่ได้เกิดที่ไหน?” ทันทีที่เข้ามาในดินแดนแห่งพระเจ้า แบล็คกี้ก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมากและอยากเริ่มการผจญภัยให้เร็วที่สุด
“ฉันอยู่เมืองเรดลีฟ ไม่ไกลจากนายเท่าไหร่ ฉันจะช่วยนายเก็บเลเวลเอง นายรีบเดินทางมาที่เมืองเรดลีฟเถอะ” ฉีเฟิงบอก
“พี่เฟิง พี่บ้าไปแล้วเหรอ พี่รู้ได้ไงว่าเมืองฟอลลิ่งมูนอยู่ไม่ไกลจากเมืองเรดลีฟ ระบบแผนที่บอกว่าผมต้องใช้เวลาเดินทางตั้งเจ็ดชั่วโมงกว่าแน่ะ แบบนั้นผมก็ตามหลังผู้เล่นคนอื่นน่ะสิ เราแยกกันเก็บเลเวลแล้วค่อยไปเจอกันที่เมืองธาราสีขาวตอนเลเวล 10 ไม่ดีกว่าเหรอ?” แบล็คกี้แทบกระอักเลือดด้วยความโมโห
พวกเขาต้องหาเงินให้ได้ 16,000 เครดิตภายในสิบวัน แล้วจะยอมเสียเวลาเดินทางตั้งเจ็ดชั่วโมงไปทำไม พวกเขาควรรีบเก็บเลเวลแล้วหาเงินไม่ใช่หรือ?
“ไม่ต้องห่วง รีบมาที่นี่ ฉันจะช่วยนายเก็บเลเวลเอง เวลาที่เสียไปกับการเดินทางเดี๋ยวก็ได้คืนมาเร็ว ๆ นี้แหละ” ฉีเฟิงพูด
เมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นใจของฉีเฟิง แบล็คกี้ก็ถามอย่างกระตือรือร้นว่า
“พี่เฟิง พี่มีข้อมูลจากพวกเบต้าเทสเตอร์เหรอ?”
ก่อนหน้านี้ ดินแดนแห่งพระเจ้าได้เชิญคนกลุ่มเล็ก ๆ มาร่วมทดสอบเกมในช่วงเบต้า ผู้เล่นจำนวนหนึ่งจึงมีข้อมูลของเกมก่อนคนอื่น พอแบล็คกี้ได้ยินฉีเฟิงพูดเช่นนั้น เขาจึงถามด้วยความสงสัย
“อย่ามัวพูดมาก รีบมาได้แล้ว” ฉีเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงลึกลับปนเสียงหัวเราะ
“โอเค รอผมก่อนนะพี่ ผมจะรีบไป” แบล็คกี้ตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แล้ววางสายไป
เมื่อวางสายแล้ว ฉีเฟิงก็เดินตรงไปยังตรอกมืดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเมือง
ในเมืองเรดลีฟมี NPC อยู่หลายร้อยคน ในจำนวนนี้มีเพียงหลักสิบที่มอบเควส มีห้าคนที่มอบเควสลับ และมีเพียงคนเดียวที่มอบเควสยูนีค
เควสยูนีคคือเควสที่ทำซ้ำไม่ได้ หากมีผู้เล่นคนใดทำสำเร็จไปแล้ว ในชาติก่อน เควสนี้ถูกค้นพบหลังจากเกมเปิดให้บริการไปแล้วกว่าสองเดือน และสร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองธาราสีขาว
ผู้เล่นผู้โชคดีคนนั้นเปิดเผยวิธีรับเควสออกมา จนผู้คนมากมายต่างอิจฉา แต่น่าเสียดายที่เควสนี้ไม่สามารถทำได้อีกแล้ว ทุกคนจึงได้แต่นั่งเสียดาย
แต่ในชาตินี้ยังไม่มีใครได้เควสนี้ไป มันจึงกลายเป็นเป้าหมายของฉีเฟิง
เมื่อมาถึงตรอกมืดที่เต็มไปด้วยขอทานในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ฉีเฟิงก็เดินผ่านเหล่าขอทานธรรมดาที่ร้องขออาหารไปอย่างรวดเร็ว
เคยมีผู้เล่นคนหนึ่งให้อาหารขอทานพวกนี้ไปมากมาย ทำตามคำขอไปกว่าสิบครั้ง แต่ขอทานก็ขอแล้วขออีก แถมยังขออาหารราคาแพงขึ้นเรื่อย ๆ ในแต่ละครั้ง ทว่าหลังจากให้อาหารจนอิ่มแล้ว พวกมันกลับไม่ตอบแทนอะไรเลย จนผู้เล่นคนนั้นโมโหอย่างหนักและกลายเป็นเรื่องขบขันของคนอื่น
“ไปให้พ้น!” ฉีเฟิงตะคอกเสียงดังพร้อมชักดาบเริ่มต้นออกมา เหล่าขอทานต่างรีบแตกฮือหนีไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อขอทานแยกย้ายกันไปแล้ว ฉีเฟิงก็เดินไปยังมุมหนึ่งที่มีชายวัยกลางคนนอนอยู่ เขาดูไม่ต่างจากขอทานคนอื่นมากนัก แต่เป็นขอทานเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ร้องขออาหาร
“คุณต้องการความช่วยเหลือไหมครับ?” ฉีเฟิงถามอย่างจริงจัง
“ขออาหารสักหน่อยได้ไหม ฉันไม่ได้กินอะไรมาห้าวันแล้ว” ชายขอทานตอบ
ฉีเฟิงยิ้มบาง ๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า
“ขอโทษครับ ผมให้อาหารคุณไม่ได้” คนทั่วไปได้ยินคำตอบแบบนี้คงโกรธจนกระอักเลือด แต่ชายขอทานกลับเพียงถอนหายใจโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“แต่ถ้าคุณมีอะไรตอบแทนผม ผมก็ให้อาหารคุณได้” ฉีเฟิงกล่าว
ชายขอทานเงยหน้าขึ้นมองฉีเฟิงด้วยแววตาคาดหวัง แล้วพูดว่า
“ถ้าฉันมีเงิน ฉันยินดีจ่ายให้นายแน่นอน เอาอย่างนี้ นายช่วยทำงานให้ฉันอย่างหนึ่ง หลังจากนั้นฉันจะตอบแทนนายอย่างคุ้มค่า”
“คุณต้องการให้ผมทำอะไร?” ฉีเฟิงถาม
ชายขอทานกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ช่วยฉันฆ่า ‘ครอส’ นายกเทศมนตรีแห่งเมืองเรดลีฟที”
แม้เมืองเรดลีฟจะเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ แต่นายกเทศมนตรีก็เป็นถึง NPC ระดับอีลีทเลเวล 15 แถมยังมีทหารองครักษ์เลเวล 25 คอยติดตามอยู่ข้างกายอีกด้วย
อีกทั้งการสังหาร NPC ยังทำให้ถูก NPC ตั้งค่าหัวเป็นผู้ต้องหา ผู้เล่นส่วนใหญ่จึงไม่มีทางเชื่อว่านี่คือเควส คำขอแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการบอกให้ผู้เล่นไปฆ่าตัวตาย แต่ถึงกระนั้นฉีเฟิงก็ยังตอบกลับไปว่า
“ได้ ผมจะช่วยคุณ” ฉีเฟิงรับปากพร้อมรอยยิ้ม
ระบบ: ยอมรับเควสยูนีค “คำร้องขอของเชอร์ล็อก”
รายละเอียดเควส: สังหารครอส นายกเทศมนตรีแห่งเมืองเรดลีฟ และนำตราประจำตำแหน่งนายกเทศมนตรีกลับมามอบให้เชอร์ล็อก
เงื่อนไข: ผู้เล่นต้องมีเลเวลไม่เกิน 10
BookLoop · bookloopth.com

ความคิดเห็น (0)
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นต่อตอนนี้