Overgeared จ้าวแห่งยุทธภัณฑ์

ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

หลังจากการเดินทางอันยาวนานกว่าสามเดือนเต็ม ในที่สุดเราก็ค้นพบ ‘ถ้ำสุดเขตแดนเหนือ’ จนได้ เบื้องหน้าของเราคือยุทโธปกรณ์ล้ำค่าที่กองสุมกันเป็นภูเขาเลากาสุดลูกหูลูกตา

“โว้วว!!...อะไรกันเนี่ย?”

เหล่ายุทโธปกรณ์สงครามชั้นยอดที่กองอยู่ตรงหน้าทั้งหมดต่างมีชื่อไอเท็มเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีม่วง ผสมปนเปกันไป หากเราสามารถนำมันกลับไปขายได้แม้เพียงบางส่วน เราก็จะกลายเป็นมหาเศรษฐีได้ในพริบตา! ใจจริงก็อยากขนกลับไปให้หมดอยู่หรอก แต่คงทำเช่นนั้นไม่ได้แน่

(หมายเหตุผู้แปล: สีของชื่อไอเท็มจะเป็นตัวบ่งชี้ระดับและความหายากของไอเท็ม)

[ ท่านไม่สามารถหยิบสิ่งของชิ้นนี้ได้ ]

“บัดซบ!”

ทั้งที่ของล้ำค่ากองอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับนำกลับไปไม่ได้เลยสักชิ้น! ทันทีที่เราพยายามหยิบมันใส่กระเป๋า มันก็จะถูกส่งกลับไปยังจุดเดิมในพริบตา นี่มันมิต่างอะไรกับวิมานในอากาศ มิต่างอะไรกับสาวงามที่แต่งงานไปแล้ว ไม่สิ สาวงามที่แต่งงานไปแล้วยังต่างจากวิมานในอากาศอยู่บ้าง อย่างน้อยสาวงามที่แต่งงานแล้วก็ยังพอมีโอกาสได้ครอบครอง...ถ้าพยายามมากพอ

สุดท้าย เราก็ทำได้เพียงจ้องมองพวกมันด้วยความเสียดาย

‘นั่นสินะ...ถ้าหากมีผู้เล่นคนใดสามารถนำของพวกนี้กลับไปขายได้ล่ะก็ ระบบเศรษฐกิจในเกม “ซาทิสฟาย” ก็คงพังป่นปี้กันพอดี ถึงจะน่าเสียดาย แต่ก็พอเข้าใจได้อยู่หรอก’

เดิมทีเราก็ไม่ได้มาเพื่อขนไอเท็มเหล่านี้กลับไปอยู่แล้ว จึงตัดใจและพยายามตั้งสติ เบนความสนใจออกจากกองสมบัติตรงหน้า

เพียงชำเลืองมอง สายตาก็สะดุดเข้ากับโต๊ะสีทองอร่ามตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีหนังสือเก่าโทรมวางอยู่เล่มหนึ่ง

“ในที่สุด...”

ภาพความยากลำบากตลอดสามเดือนที่ผ่านมาย้อนกลับมาฉายในหัวอีกครั้ง ความปีติล้นปรี่จนน้ำตาไหลออกมา ขอบคุณสวรรค์ที่กรุณามอบความอดทนและความมุ่งมั่นมาให้ หาไม่แล้ว เราคงไม่มีวันฝ่าฟันภารกิจที่ทั้งยากและโหดร้ายเช่นนี้จนสำเร็จได้ การทำภารกิจนี้ลุล่วงทำให้เราภาคภูมิใจไม่น้อยเลยทีเดียว

“คิกคิก...”

“อุวะฮ่าฮ่าฮ่า!! ในที่สุด...ในที่สุดข้าก็หาพบมันแล้ว!! เยสสสสส!!”

ไอ้ภารกิจระดับ S เฮงซวยนี่...นอกจากจะทำยากแล้ว มันยังไม่ยอมให้ยกเลิกกลางคันอีกด้วย! นับตั้งแต่เริ่มภารกิจจนถึงตอนนี้ เราได้ตายไปกี่ครั้งกันแล้วนะ?

(หมายเหตุผู้แปล: ระดับของภารกิจโดยมากจะเรียงจากง่ายไปยากได้ดังนี้ C < B < A < S < SS < SSS ยิ่งภารกิจที่มีระดับสูง รางวัลตอบแทนก็จะยิ่งดีมากตามไปด้วย)

ไอเท็มไม่น้อยต้องพังไปเพราะค่าความทนทานหมดลง...

‘ช่างตีเหล็กเผ่ามนุษย์คนแรกที่สามารถบรรลุสุดยอดทักษะจนก้าวข้ามช่างตีเหล็กเผ่าคนแคระไปได้สำเร็จ ในที่สุด แพ็กม่าก็ได้รับทักษะการตีเหล็กในระดับที่ใกล้เคียงกับพระเจ้า!’

ใบหน้าของขุนนางอัชเชอร์ลอยขึ้นมาในหัวทันใด หมอนั่นคือตัวการที่ทำให้เราต้องย่างกรายเข้ามาในดินแดนสุดอันตราย ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าดินแดนต้องห้ามแห่งอาณาจักรอีเทอร์นัล

“หากเรานำหนังสือเล่มนี้กลับไปให้มัน รางวัลภารกิจก็คือดาบสุริยันสินะ? ทันทีที่ได้ดาบเล่มนั้นมา จะไม่มีใครกล้ารังแกเราได้อีกเด็ดขาด! เจ้าพวกระยำทั้งหลาย! ถึงเวลาชดใช้กรรมแล้วว้อย!”

เราค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาด้วยความปีติยินดี

[ ท่านได้รับหนังสือหายากของช่างฝีมือในตำนาน ]

[ มันอยู่ในสภาพที่ไม่ปกติ ท่านสามารถใช้ไอเท็ม ‘ดวงตาแห่งพัลลาเลี่ยน’ เพื่อตรวจสอบได้ ]

[ ท่านยืนยันที่จะใช้งานไอเท็มดวงตาแห่งพัลลาเลี่ยนหรือไม่? ]

“หืม...ดวงตาแห่งพัลลาเลี่ยนงั้นรึ? เพียงเพื่อตรวจสอบหนังสือเล่มนี้ จำเป็นจะต้องใช้ไอเท็มที่มีราคาแพงขนาดนั้นเชียวหรือ?”

ในบรรดาไอเท็มที่ใช้ตรวจสอบทั้งหมด ดวงตาแห่งพัลลาเลี่ยนนั้นจัดว่ามีราคาสูงที่สุดในท้องตลาด เมื่อหกเดือนก่อน เราโชคดีบังเอิญเจอมันวางขายในราคาถูกมากจึงซื้อเก็บไว้ ทว่านับแต่นั้นก็ไม่เคยมีโอกาสได้ใช้เลยสักครั้ง

“โอกาสทองแบบนี้ มีหรือที่ข้าจะพลาด...”

แต่ก่อนจะตรวจสอบหนังสือ เราก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะจู่ๆ ก็เกิดสงสัยขึ้นมาว่า โต๊ะสีทองที่ตั้งเด่นตระหง่านตัวนี้จะขนกลับไปขายได้หรือเปล่า

แต่ไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใด มันก็ไม่ยอมขยับเขยื้อนเลยสักนิด ทั้งถีบ ทั้งดึง แม้แต่ลองใช้ฟันกัดก็ไม่เกิดรอยสักนิด คงเหมือนกับยุทโธปกรณ์อื่นๆ ที่กองอยู่ด้านหลัง มันมีไว้ประดับเท่านั้น ไม่ได้มีไว้ให้ผู้เล่นคนใดนำกลับไป

“อา...ระบบที่ดีเกินไปของเกมนี้ ทำให้เราแทบไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปเลยแฮะ แถมยังต้องเสียสละไอเท็มล้ำค่าไปอีก ทั้งๆ ที่ต้องเหน็ดเหนื่อยมาตลอดสามเดือนเต็มแท้ๆ”

เราก้มลงมองหนังสือเก่าคร่ำคร่าในมือ

‘ยังไงก็ต้องนำหนังสือเล่มนี้ไปมอบให้กับขุนนางอัชเชอร์นั่นอยู่แล้วนี่หว่า แล้วทำไมข้าถึงต้องเสียไอเท็มล้ำค่าเพื่อตรวจสอบมันอีกด้วยเนี่ย?’

เราลังเลอยู่นานก่อนจะตัดสินใจหยิบดวงตาแห่งพัลลาเลี่ยนออกมา ก็ธรรมดาที่จะลังเล เพราะเราเองก็สงสัยไม่น้อยว่ารางวัลที่จะได้รับนั้นคุ้มค่ากับความทรมานตลอดสามเดือนจริงหรือ

“ตรวจสอบ!”

[ หนังสือหายากแห่งแพ็กม่า ]

ระดับความหายาก: เลเจนดารี

เนื้อหาของหนังสือเล่มนี้เต็มไปด้วยเทคนิคลับของแพ็กม่า ช่างตีเหล็กผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปได้ ใครก็ตามที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ คนผู้นั้นจะกลายเป็นช่างตีเหล็กระดับเลเจนดารีในทันที

สิ่งที่จะได้รับหลังจากใช้: กลายเป็นผู้สืบทอดแห่งแพ็กม่า

เงื่อนไขการใช้งาน: ไม่มี

* หากใช้งาน จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางด้านเลเวลและค่าสถานะบางส่วน

[ ท่านค้นพบไอเท็มระดับเลเจนดารี! ]

[ ค่าชื่อเสียงระดับทวีปเพิ่มขึ้น 500 แต้ม ]

ร่างกายของเราสั่นระริก...

“นี่มัน...โคตรเจ๋ง!!...”

ไอเท็มระดับเลเจนดารีเชียวนะ! แค่ค้นพบมัน ค่าชื่อเสียงระดับทวีปก็พุ่งขึ้นถึง 500 แต้ม! โคตรคุ้ม! ปกติแล้ว กว่าจะได้ค่าชื่อเสียงในเมืองเล็กๆ สัก 100 แต้ม ต้องทำภารกิจสารพัดจนแทบกระอักเลือดเลยทีเดียว

‘ค่าชื่อเสียงมันก็ดีอยู่หรอก...แต่ว่า...’

เราอดไม่ได้ที่จะอ่านคำอธิบายของหนังสือซ้ำอีกรอบ และก็เป็นอย่างที่คิด นี่ไม่ใช่ความฝัน

“จะรวยแล้วว้อย!!”

นี่เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหม หัวใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น ตอนแรกนึกว่ามันเป็นแค่หนังสือสกิลธรรมดา แต่กลับกลายเป็นว่า มันคือหนังสือเปลี่ยนคลาสงั้นหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นถึงคลาสระดับเลเจนดารีอีกด้วย! นี่จะต้องเป็นคลาสลับที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!

(หมายเหตุผู้แปล: คลาส หมายถึงอาชีพในเกม เช่น นักรบ นักเวท แอสซาซิน)

“แถมเปลี่ยนคลาสได้ทันที ไม่มีเงื่อนไขการใช้งานใดๆ ให้ยุ่งยากปวดหัว...”

หยดน้ำตากำลังไหลรินอาบสองข้างแก้ม หลายปีที่ผ่านมา เรามีภาระต้องจ่ายดอกเบี้ยหนี้ที่กู้ยืมมาทุกเดือน แถมยังต้องเสียเงินไปกับเกม “ซาทิสฟาย” นี่อีก จนสุดท้ายต้องลาออกจากการเรียน เพื่อนๆ ในกลุ่มค่อยๆ หายไปทีละคนสองคน พวกเพื่อนร่วมรุ่นต่างก็คอยปรามาสดูถูก ส่วนคนอื่นๆ ก็คงมองว่าเราเป็นเพียงมนุษย์ขี้เกียจคนหนึ่ง...

แผนแรกของเราคือเล่นเกมซาทิสฟายไปเรื่อยๆ แล้วหาของในเกมไปขายเป็นเงินจริง เพื่อนำมาจ่ายหนี้ จ่ายค่าเล่นเกม จ่ายค่าเทอม ทว่า โลกที่มีชื่อว่า ‘ซาทิสฟาย’ แห่งนี้ช่างโหดร้ายนัก เงินในเกมหายากแทบลากเลือด อย่าว่าแต่ขายเป็นเงินจริงเลย ลำพังไอเท็มสวมใส่ของตัวเองยังไม่มีปัญญาหามาใช้

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว ความตื่นเต้นยินดีแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

“มันจบแล้ว...ชีวิตที่เปรียบดั่งฝันร้ายของข้า!”

หนังสือเปลี่ยนคลาสระดับเลเจนดารี! หากนำมันไปลงประมูลล่ะก็ ราคาของมันจะต้องไม่ต่ำกว่าสิบล้านวอนแน่

ไม่สิ มันคือหนังสือที่จะเปลี่ยนคลาสธรรมดา ให้กลายเป็นคลาสลับที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้เล่นทั้งหมดสองพันล้านคนเชียวนะ ไม่มีทางที่จะหยุดอยู่แค่สิบล้านวอนแน่ อาจจะถึงร้อยล้านวอนเลยก็เป็นได้ ในที่สุดเราก็มีวาสนาได้จับเงินก้อนโตกับเขาเสียที

“อุวะฮ่าฮ่าฮ่า!!”

“แม่! พ่อ! ปลิงที่เอาแต่กินนอนไปวันๆ อย่างผมทำได้แล้ว!! ได้เวลาเลิกเล่นเกมนี้เสียที แล้วก็ลืมเรื่องหางานทำไปได้เลย! ต่อไปนี้ พ่อแม่ของเราจะไม่ต้องอายข้างบ้านอีกต่อไป! เซฮี...พี่ทำได้แล้วนะ! เธอไม่ต้องอายใครเวลาที่เดินสวนกับพี่บนถนนอีก!”

“เวลาเพื่อนจะมาเที่ยวบ้าน ข้าก็ไม่ต้องหาข้ออ้างอีกแล้ว! จริงสิ...พวกเพื่อน พวกเพื่อนร่วมรุ่น จะไม่มีวันมองว่าข้าเป็นไอ้ขี้แพ้อีก! ข้ากำลังจะรวยเพราะเกม! ข้าเลื่อนชั้นทางสังคมขึ้นไปอีกขั้นแล้ว วะฮ่าฮ่าฮ่า!!”

ก่อนหน้านี้เราได้กู้เงินมาทั้งหมดสิบล้านวอนเพื่อซื้อแคปซูล ทำให้ต้องจ่ายดอกเบี้ยเดือนละหนึ่งแสนวอน

(หมายเหตุผู้แปล: แคปซูล หมายถึงเครื่องที่ผู้เล่นเข้าไปนอนเพื่อเชื่อมต่อเข้าสู่เกมโลกเสมือนจริง ในเรื่องนี้คือเกมซาทิสฟาย)

‘อายองยังน่ารักเหมือนเดิมสินะ...’

เราที่ไม่เคยโผล่หน้าไปไหนเลยตลอดสองปีที่ผ่านมา กำลังวาดภาพตัวเองขับรถหรูนำเข้าไปงานเลี้ยงรุ่นครั้งหน้า คนประสบความสำเร็จอย่างเราไม่มีทางถูกเมินอีกแน่

ใบหน้าของ ‘อายอง’ รักแรกของเรา ผุดขึ้นมาในหัวทันที

“ตัดสินใจแล้ว...ขายแม่งเลย!”

ภารกิจงั้นหรือ? ช่างมันปะไร ในเมื่อรางวัลเป็นแค่อาวุธระดับอีปิก เทียบไม่ได้เลยกับหนังสือระดับเลเจนดารีเล่มนี้ ต่อให้ค่าความสัมพันธ์กับขุนนางอัชเชอร์จะลดลงจนหมอนั่นไม่ยอมมอบภารกิจให้อีก แต่ใครจะไปสนของแบบนั้นกัน ในเมื่อเงินหนึ่งร้อยล้านวอนกำลังรอเราอยู่

“ออกจากเกม!”

เราตะโกนออกไปอย่างมั่นใจ...แต่ทันใดนั้นเอง

ข้อความจากระบบที่ทำลายความฝันทุกอย่างก็ปรากฏขึ้น

[ ท่านไม่สามารถออกจากเกมได้ในตอนนี้ ]

[ ขุนนางอัชเชอร์ปรากฏตัว ]

“...?”

ขณะที่เรายังตกตะลึงอยู่ อัศวินนับสิบก็กรูเข้ามาในถ้ำ ใบหน้าคุ้นตาของขุนนางอัชเชอร์ปรากฏขึ้น สีหน้าของมันบิดเบี้ยวทันทีที่เห็นใบหน้าตื่นตระหนกของเรา

“นักเดินทางผู้โง่เขลาเอ๋ย...พวกแกช่างมีนิสัยละโมบเหมือนกันหมดทุกคนจริงๆ...”

[ ภารกิจที่ชื่อว่า ‘คำขอร้องอย่างลับๆ ของขุนนางอัชเชอร์’ ( S ) ได้เปลี่ยนเป็น ‘ความโกรธแค้นของขุนนางอัชเชอร์’ ( SS ) ]

[ ภารกิจ: ความโกรธแค้นของขุนนางอัชเชอร์ ]

ระดับความยาก: SS

การที่ขุนนางอัชเชอร์เลือกให้ท่านทำภารกิจ เพราะท่านดูไม่มีพิษภัย โง่เขลา และหลอกใช้ง่ายเป็นอย่างยิ่ง เขาจึงมอบหมายให้ท่านค้นหาหนังสือหายากแห่งแพ็กม่าโดยที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันมีอยู่จริงหรือไม่ ขุนนางอัชเชอร์ส่งคนคอยสะกดรอยตามท่านมาโดยตลอด และรีบรุดตามมาทันทีที่ท่านเข้าสู่ ‘ถ้ำสุดเขตแดนเหนือ’ ขุนนางอัชเชอร์ได้ประจักษ์เต็มสองตาในความละโมบของท่าน ที่หวังจะนำหนังสือหายากแห่งแพ็กม่าไปขายแต่เพียงผู้เดียวโดยไม่ยอมส่งมอบภารกิจ เขาจึงไม่มีวันอภัยให้กับท่าน เขาจะสังหารท่านและนำหนังสือหายากแห่งแพ็กม่ากลับไป

* ค่าความสัมพันธ์กับขุนนางอัชเชอร์ลดลง 100 แต้ม

* ด้วยความละโมบของท่าน ชื่อเสียงภายในเมือง ‘แพเทรี่ยน’ ของท่านจึงกลายเป็น 0

* ค่าความสัมพันธ์กับชาวเมืองแพเทรี่ยนลดลง 40 แต้ม นับแต่นี้ต่อไป ชาวเมืองแพเทรี่ยนจะจ้องมองท่านด้วยสายตาดูแคลนประหนึ่งท่านคือหัวขโมย

เงื่อนไขการสำเร็จภารกิจ: สังหารอัศวินทั้งหมดและขุนนางอัชเชอร์

รางวัลภารกิจ: ได้รับสมญานาม ‘ผู้สังหารขุนนาง’

* สมญานาม [ ผู้สังหารขุนนาง ]: ค่าความฉลาดติดลบ 50 แต้ม

* ขุนนางทั้งหมดในอาณาจักรจะจ้องมองท่านด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

* ท่านจะถูกจำกัดขอบเขตของภารกิจที่รับได้

* ค่าความสัมพันธ์กับชาวเมืองทั่วไปเพิ่มขึ้น

* ค่าความสัมพันธ์กับราชวงศ์เพิ่มขึ้น

บทลงโทษเมื่อทำภารกิจล้มเหลว: เลเวลลดลง 2 ระดับ

* ท่านจะไม่สามารถเข้าเมืองแพเทรี่ยนได้อีก

* ทหารองครักษ์เมืองแพเทรี่ยนจะสังหารท่านทันทีที่พบ

แพเทรี่ยนคือเมืองเริ่มต้นที่เราสร้างตัวละครนี้ขึ้นมา ตั้งแต่เลเวล 1 จนถึงตอนนี้ เราทำภารกิจในเมืองอย่างบ้าคลั่งเพื่อสะสมชื่อเสียงให้ได้มากที่สุด ส่งผลให้ค่าความสัมพันธ์ของเรากับชาวเมืองอยู่ในระดับสูงสุดจนไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อีก

พ่อค้าทุกคนในเมืองขายของให้เราถูกกว่าราคาปกติถึง 20% และของที่เราขายให้พวกเขาก็ได้ราคาเพิ่มอีก 15% ชาวเมืองไม่น้อยยังมอบภารกิจลับให้ทันทีที่เราเข้าไปคุยด้วย ทว่า...ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราพยายามสั่งสมมาอย่างยากลำบากกำลังจะหายไปในไม่ช้า...ทันทีที่ภารกิจของไอ้ระยำอัชเชอร์สิ้นสุดลง

ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ก็ตาม...

“บัดซบ...”

เสียงก่นด่าสาปแช่งดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ขุนนางอัช...ไม่สิ ไอ้สารเลว! แกมันสารเลวของแท้! กล้ามอบภารกิจให้กับข้าทั้งๆ ที่แม้แต่แกเองก็ยังไม่มั่นใจว่าหนังสือเล่มนี้มีอยู่จริงรึเปล่าเนี่ยนะ!! หากหนังสือหายากแห่งแพ็กม่าไม่มีอยู่จริง ความพยายามตลอดสามเดือนของข้าก็คงเป็นหมัน! แกเป็นฝ่ายเล่นตุกติกก่อน! แล้วยังมีหน้ามาทำให้ชื่อเสียงในแพเทรี่ยนของข้าป่นปี้อีกเรอะ? แกมันบัดซบ!!”

ทันทีที่เจ้านายถูกด่าทอ เหล่าอัศวินเลือดร้อนก็ชักดาบออกมาพร้อมกัน แต่ขุนนางอัชเชอร์ยกมือห้ามไว้ มันจ้องมองเราด้วยสายตาเย็นชาเหยียดหยาม ก่อนกล่าวว่า

“แกต่างหากที่เป็นฝ่ายละโมบ ความโลภของแกเผยออกมาก่อนจะรู้ความจริงเสียอีก แล้วยังมีหน้ามาทำเป็นภาคภูมิใจอีกรึ?”

“ข้าเผชิญกับความยากลำบากมาตลอดสามเดือนเต็ม! การที่ข้าต้องการสิ่งตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ มันเรียกว่าความละโมบงั้นรึ? แล้วข้าก็ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ!!”

แต่พอพูดจบ ขุนนางระยำนั่นกลับแสยะยิ้มตอบทันที

“ข้าสัญญาว่าจะมอบดาบสุริยันเป็นสิ่งตอบแทนแล้วมิใช่รึ? แกเองก็ตกลงรับภารกิจไปแล้ว แต่กลับมาพูดจาปลิ้นปล้อนเพียงเพราะความโลภ!!”

เราไม่อาจโต้แย้งคำพูดของมันได้เลย ได้แต่ยืนนิ่งรอรับชะตากรรม ปล่อยให้ขุนนางอัชเชอร์พล่ามต่อไป

“แกมันเป็นพวกน่าสมเพชของแท้เลยล่ะ ยิ่งข้าเฝ้าดู ข้าก็ยิ่งมั่นใจ แต่ขอพูดตามตรง ข้าก็ประหลาดใจไม่น้อยที่แกทำภารกิจแสนยากนี้สำเร็จ ไม่น่าเชื่อว่าแกจะสามารถหาถ้ำในตำนานที่ไม่เคยมีใครค้นพบมาก่อนได้สำเร็จ ถึงข้าจะต้องสังหารแก แต่เห็นแก่ความอดทนที่ผ่านมา ข้าจะให้แกตายอย่างเจ็บปวดน้อยที่สุดก็แล้วกัน”

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นต่อตอนนี้