ตอนที่ 2
ตอนที่ 2
‘ไอ้ระยำเอ้ย!’
เราอยากจะเอาดาบแทงเข้าปากอัชเชอร์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ทว่านั่นออกจะเพ้อฝันเกินไปหน่อย ไอ้ขุนนางระยำนี่มีเลเวลสูงถึง 300 แถมยังเป็นจอมเวทชั้นสูง ซึ่งเป็นคลาสขั้นที่ 3 ส่วนอัศวินรอบๆ ก็มีเลเวลเฉลี่ยถึง 180
หันกลับมามองตัวเอง เลเวลของเราอยู่แค่ 73 เท่านั้น เทียบไม่ได้แม้แต่กับอัศวินที่กระจอกที่สุดในกลุ่ม
หนทางเดียวที่จะสำเร็จภารกิจนี้ได้...เราต้องฆ่ามันทุกคน
แต่ที่แย่คือรางวัลภารกิจเนี่ยสิ...ทำไมมันถึงได้ห่วยแตกแบบนี้กันนะ?
‘ค่าความฉลาดติดลบ 50 แต้มงั้นหรือ? บ้าไปแล้ว ค่าความฉลาดแค่ 30 แต้มตอนนี้ก็โง่บรมอยู่แล้ว ถ้าโดนลบไปอีก 50 แต้มล่ะก็ ได้กลายเป็นไอ้งั่งแน่ แถมเหล่าขุนนางทุกคนในอาณาจักรยังเหม็นขี้หน้าเราอีก ข้อดีมันอยู่ตรงไหนกันวะเนี่ย?? ทำไมถึงมีภารกิจแบบนี้ในเกมได้ฟะ? โว้ยยย!!’
ถ้าอย่างนั้น...ทางเลือกที่เหลืออยู่คงมีเพียงอย่างเดียวสินะ...
คือยอมตายแต่โดยดี แล้วเสียไป 2 เลเวล...เพราะยังไงแม่งก็ไม่คุ้มที่จะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จอยู่แล้ว
“เฮ่อ...”
เรารู้สึกสิ้นหวังยิ่งนัก แรงกดดันมหาศาลจากเหล่าอัศวินตรงหน้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย
‘นั่นแปลว่า นับตั้งแต่เริ่มภารกิจนี้เมื่อสามเดือนก่อน เลเวลของเราลดลงไปถึง 8 ระดับ ไอ้เจ้าอัชเชอร์ระยำเอ้ย...สักวัน...ตูจะต้องเอาคืนอย่างสาสมให้ได้’
เราจ้องอัชเชอร์ด้วยสายตาอาฆาตพลางสาปแช่งอยู่ในใจ ก่อนจะหลับตาลงเพราะหวาดกลัวคมดาบในมือเหล่าอัศวินตรงหน้า แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆ เราก็นึกถึงหนังสือหายากแห่งแพ็กม่าในมือขึ้นมาได้
‘เดี๋ยวนะ...’
หากเราตายไป หนังสือเล่มนี้มันจะยังอยู่ในช่องสัมภาระของเรารึเปล่า? มันไม่ใช่ไอเท็มภารกิจทั่วไป เราจึงไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้น
จุดประสงค์ของอัชเชอร์ตั้งแต่แรกมันคืออะไรกันแน่? หนังสือหายากแห่งแพ็กม่างั้นหรือ... ถ้าอย่างนั้น ที่มันจะฆ่าเราก็เพื่อชิงหนังสือกลับไปสินะ ไม่ผิดแน่ หากเราตายไป หนังสือหายากแห่งแพ็กม่าจะต้องหายไปจากสัมภาระแน่นอน
“ชิ!”
ในเมื่อยังไงก็ต้องเสียหนังสือไป สู้ใช้มันเสียเองให้รู้แล้วรู้รอดยังจะดีกว่า! ทางเลือกใหม่ปรากฏขึ้นมาแล้ว เราสามารถใช้หนังสือหายากแห่งแพ็กม่าก่อนที่จะตายได้
ทว่าเราก็ยังลังเลอยู่ไม่น้อย เพราะเราเกลียดคลาสสายผลิตยิ่งกว่าสิ่งใด ไม่ใช่ว่าความสนุกของเกมคือการได้บู๊ล้างผลาญอย่างบ้าคลั่งหรอกหรือ? หากต้องกลายไปเป็นช่างตีเหล็กจริงๆ ล่ะก็ วันๆ คงไม่พ้นต้องถือค้อนเหล็กหนักอึ้ง นั่งร้อนอยู่หน้าเตาหลอมเป็นแน่ แถมอาจจะต้องแบกจอบแบกเสียมไปขุดหาแร่ตามสถานที่ต่างๆ อีก
ไม่ต่างอะไรกับ...
‘กรรมกร...’
ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ในชีวิตจริง เราก็ทำงานก่ออิฐผสมปูนอยู่ในไซต์ก่อสร้างอยู่แล้ว แค่คิดว่าในเกมยังต้องมาทำแบบนั้นอีก ก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที
“อึก...”
เราอยากเป็นนักรบ...มันคือความฝันของเรามาตลอด ได้กวัดแกว่งดาบสังหารศัตรูมากมาย จนสักวันได้เป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่กับเขาบ้าง แต่ความฝันเหล่านั้นคงต้องพักไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นหนังสือหายากที่มีมูลค่ากว่าร้อยล้านวอนจะถูกไอ้ระยำอัชเชอร์ที่เป็นเพียงแค่เอ็นพีซีแย่งไปจากมือ!!
(หมายเหตุผู้แปล: NPC (Non-Player Character) คือตัวละครในเกมที่ไม่ได้ถูกควบคุมโดยผู้เล่น ทำงานตามที่ระบบตั้งโปรแกรมไว้ )
“ยอมใช้ซะเองคงดีกว่าต้องเสียไปฟรีๆ”
เรากางหนังสือหายากแห่งแพ็กม่าออกอย่างไม่เต็มใจนัก เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าของอัชเชอร์ก็บิดเบี้ยวทันที ขุนนางระยำนั่นรีบร่ายเวทอย่างรวดเร็ว
“สายไปแล้ว...ไอ้โง่”
เราแสยะยิ้มอย่างผู้มีชัย ก่อนยืนอ่านข้อความจากระบบทีละบรรทัดอย่างเงียบๆ
[ ท่านกลายเป็นผู้สืบทอดแห่งแพ็กม่า ]
[ เลเวลของท่านถูกปรับลดลง ]
[ ตัวละครของท่านกลายเป็นเลเวล 1 ]
[ ทักษะและค่าสถานะทั้งหมดถูกลบออก ]
“...?”
เราแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง...การเปลี่ยนคลาสควรทำให้เลเวลและค่าสถานะสูงขึ้นไม่ใช่หรือ? ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมทั้งเลเวล ค่าสถานะ และทักษะทั้งหมดถึงถูกลบทิ้งแทนที่จะเพิ่มขึ้น
“เชี่ยไรวะเนี่ย?”
ขณะที่เรากำลังงุนงงอยู่นั้น ข้อความระบบก็เด้งขึ้นมาอีกเป็นพรวน
[ ค่าสถานะความชำนาญถูกเปิดใช้งาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การผลิต’ ของช่างตีเหล็ก ]
[ ทักษะการผลิตของช่างตีเหล็กเลื่อนขั้นเป็นระดับสูงสุด ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การตรวจสอบ’ ของช่างตีเหล็ก ]
[ ทักษะการตรวจสอบของช่างตีเหล็กเลื่อนขั้นเป็นระดับสูงสุด ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘ความอดทน’ ของช่างตีเหล็ก ]
[ ทักษะความอดทนของช่างตีเหล็กเลื่อนขั้นเป็นระดับสูงสุด ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การแยกส่วน’ ของช่างตีเหล็ก ]
[ ทักษะการแยกส่วนของช่างตีเหล็กเลื่อนขั้นเป็นระดับสูงสุด ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การซ่อมแซม’ ของช่างตีเหล็ก ]
[ ทักษะการซ่อมแซมของช่างตีเหล็กเลื่อนขั้นเป็นระดับสูงสุด ]
[ ทักษะของช่างตีเหล็กทั้งหมดกลายเป็นระดับสูงสุดแล้ว ]
[ ทักษะช่างตีเหล็กในตำนานถูกเปิดใช้งาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การผลิต’ ของช่างตีเหล็กในตำนาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การหยั่งรู้’ ของช่างตีเหล็กในตำนาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การตรวจสอบ’ ของช่างตีเหล็กในตำนาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘ความอดทน’ ของช่างตีเหล็กในตำนาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การซ่อมแซม’ ของช่างตีเหล็กในตำนาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การแยกส่วน’ ของช่างตีเหล็กในตำนาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘ลมหายใจ’ ของช่างตีเหล็กในตำนาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การอวยพร’ ของช่างตีเหล็กในตำนาน ]
[ ท่านเรียนรู้ทักษะ ‘การสรรสร้าง’ ของช่างตีเหล็กในตำนาน ]
[ ท่านได้รับสมญานาม ‘ผู้ที่จะกลายเป็นตำนาน’ ]
[ ค่าสถานะความเยือกเย็นถูกเปิดใช้งาน ]
[ ค่าสถานะความทรหดถูกเปิดใช้งาน ]
[ ค่าสถานะความหยิ่งทระนงถูกเปิดใช้งาน ]
[ ค่าสถานะวิสัยทัศน์ถูกเปิดใช้งาน ]
เราไม่แปลกใจกับค่าสถานะความชำนาญเท่าใดนัก เพราะคลาสสายผลิตแทบทุกคลาสล้วนมีค่าสถานะนี้ ทว่า...ความเยือกเย็น ความทรหด ความหยิ่งทระนง และรวมไปถึงวิสัยทัศน์ ทั้งหมดต่างเป็นค่าสถานะที่เราไม่คุ้นเคยเลยสักนิด มันดีหรือไม่ดีกันแน่นะ?
“แย่ล่ะสิ!”
จิตตกขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้เรามีทักษะสายนักรบทั้งหมด 37 ชนิด แบ่งเป็นทักษะติดตัว 15 ชนิด และทักษะใช้งาน 22 ชนิด แต่การเปลี่ยนคลาสเป็นช่างตีเหล็กทำให้ทุกอย่างถูกลบทิ้ง...และเราก็เปลี่ยนจากนักรบกลายเป็น...กรรมกร
ที่แย่ไปกว่านั้น เลเวลของเราถูกปรับลงเหลือแค่ 1 เลเวลที่อุตส่าห์สะสมมาอย่างยากลำบากตลอดหนึ่งปี ต้องมาเริ่มใหม่ทั้งหมดงั้นหรือ? ต้องมาเริ่มเก็บเลเวลใหม่ตั้งแต่ต้นเนี่ยนะ?! เชี่ยไรวะเนี่ย!!
“ทำไมตูต้องมาเจอภารกิจแบบนี้ด้วย? แม่งเอ้ย!! #@$%^&*!!”
เราพ่นคำด่าภาษาเกาหลีออกไปเป็นชุดใส่เหล่าอัศวินที่พุ่งเข้ามา
[ ท่านถูกโจมตี! ]
[ ท่านเสียชีวิตแล้ว ]
ตัวละครเลเวล 1 อันแสนบอบบางของเราตายทันทีที่ดาบของอัศวินเลเวล 180 แตะถูก
[ ภารกิจล้มเหลว! ]
[ ท่านไม่สามารถเข้าเมืองแพเทรี่ยนได้อีก ]
[ องครักษ์เมืองแพเทรี่ยนทุกคนจะสังหารท่านทันทีที่พบ ]
[ เลเวลตัวละครของท่านลดลงไป 2 ระดับ ]
[ เลเวลตัวละครของท่านกลายเป็น -1 ]
[ ท่านไม่ได้ลงทะเบียนที่พักเอาไว้ ต้องการจะไปเกิดใหม่ยังวิหารใกล้เคียงหรือไม่? ]
“...?”
เมื่อได้เห็นเลเวลล่าสุดของตัวเอง เราก็แทบเป็นบ้าในทันที
“เชี่ยไรวะเนี่ย? เลเวลติดลบ? เลเวลของเราติดลบหรือฟะ!?”
ชักสงสัยแล้วว่าชาติก่อนโดนพระเจ้าสาปไว้หรือเปล่า ความเหน็ดเหนื่อยตลอดสามเดือนที่ผ่านมากลับตอบแทนเราด้วยสิ่งนี้งั้นหรือ? ไม่อยากเล่นเกมนี้อีกแล้ว...
เราตัดสินใจล็อกเอาต์ออกจากเกมแทนที่จะเลือกเกิดใหม่
หลังจากกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง สิ่งแรกที่เราทำคือเข้าอินเทอร์เน็ตไปหาข้อมูลเรื่องเลเวลติดลบในเว็บบอร์ดชุมชนผู้เล่นซาทิสฟาย แต่ไม่ว่าจะพยายามค้นหามากเพียงใด เราก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรที่เกี่ยวข้องกลับมาเลย
ชื่อกระทู้: เลเวลตัวละครของผมกลายเป็น -1
เนื้อหากระทู้: ผมได้รับภารกิจที่ยากมากๆ มาภารกิจหนึ่ง ใช้เวลาทำนานถึงสามเดือนเต็ม จนในที่สุดผมก็ได้หนังสือระดับเลเจนดารีมาครอบครอง ทว่าภารกิจกลับล้มเหลว และเลเวลตัวละครของผมกลายเป็น -1 มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงกัน??? เคยมีเรื่องแบบนี้มาก่อนรึเปล่า???
ตั้งกระทู้เสร็จ เราก็ออกมาจากแคปซูลทันที เหลือบมองกระจกแวบหนึ่ง สภาพดูไม่ได้ราวกับผู้ป่วยหนักสะท้อนอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน ก็แน่ล่ะ เราแทบไม่ได้นอนเลยตลอดการทำภารกิจสามเดือนที่ผ่านมา และสิ่งที่ได้รับตอบแทนก็คือ...เงินหนึ่งร้อยล้านวอนที่หายไปในอากาศ...และเลเวลตัวละครที่ติดลบ
“สามเดือนอันเหนื่อยยาก...แต่กลับไม่ได้เชี่ยไรเลย...เป็นสามเดือนที่บัดซบซะจริง...ฮะฮะฮะ”
สามเดือนที่ผ่านมา ถ้าออกไปทำงานกรรมกรตามไซต์ก่อสร้างยังจะดีเสียกว่า แต่สุดท้ายกลับคว้าน้ำเหลว ไม่สิ แย่ยิ่งกว่าคว้าน้ำเหลวเสียอีก เพราะเสียไปทั้งเวลาและเลเวล ร่างกายของเราไร้เรี่ยวแรงจนล้มลงไปบนพื้นห้อง หัวสมองว่างเปล่า ความเสียใจ โกรธแค้น สิ้นหวัง และหดหู่ อารมณ์ด้านลบทั้งหมดถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ตอนนี้เรารู้สึกแย่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถ้าจิตใจอ่อนแอกว่านี้ล่ะก็...คงได้จบลงด้วยการฆ่าตัวตายไปแล้ว
“...เข้าห้องน้ำดีกว่า”
เพราะเชื่อมต่อเกมต่อเนื่องเป็นเวลานาน ร่างกายจึงส่งสัญญาณว่าถึงเวลาปลดทุกข์แล้ว ตอนนี้เป็นเวลาตีสาม ทุกคนในบ้านกำลังหลับ ถ้าหากส่งเสียงดังจนไปทำให้ใครตื่นขึ้นมาล่ะก็ คงได้ถูกต่อว่าจนหูชาแน่
เราค่อยๆ ย่องผ่านห้องรับแขกไป จัดการธุระในห้องน้ำเสร็จ แล้วย่องไปที่ครัว ค่อยๆ หยิบอาหารออกมาอย่างเบามือที่สุด เราควานหาช้อนในความมืดจนเจอ และสุดท้าย เราก็กลับมายังห้องตัวเองพร้อมกับชามข้าวหนึ่งใบ
“ข้าวผัดไส้กรอกสินะ”
เยี่ยมไปเลย...รสชาติของเนื้อแท้ๆ! ระหว่างที่ตักอาหารยัดใส่ปาก หัวก็ครุ่นคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
“เลเวลตัวละครของเราติดลบได้ไงกันนะ?”
เรากินไปคิดไปอยู่หน้าคอมฯ ข้างเครื่องแคปซูล
“เชี่ยไรวะเนี่ย?”
เพียงไม่กี่นาที กระทู้ของเรามีคนเข้ามาอ่านเกินหมื่นคนแล้ว ส่วนคอมเมนต์ก็ทะลุสองพันอย่างไม่น่าเชื่อ!
“อย่าบอกนะว่า...”
ถึงเราจะหาข้อมูลเรื่องเลเวลติดลบไม่ได้เลยก็จริง แต่บางที เรื่องเลเวลติดลบอาจจะโด่งดังในหมู่ผู้เล่นบางกลุ่มก็เป็นได้ หรือว่าจะมีคนมากมายเข้ามาอิจฉาและแสดงความยินดีกับเรากันนะ...
แต่พอได้อ่านคอมเมนต์...ความหวังเมื่อครู่ก็ดับวูบลง
คำตอบของ [ lksl ] (**) : ถ้าหากมีเลเวลติดลบจริง คืนนี้คงมีผีมาหลอกตูแน่เลย
คำตอบของ [ Eksk ] (**): ว้าวว~ ยอดไปเลยนะ เราก็เลเวล -5 เหมือนกันแหละ ^.^ พวกเรามาเป็นสหายร่วมเลเวลติดลบกันเถอะ!
คำตอบของ [ Tutu ] (**): ได้หนังสือระดับเลเจนดารีด้วยงั้นหรือ? 555 แกเป็นพวกเรียกร้องความสนใจรึไงฟะ?
คำตอบของ [ cm3s ] (**): เจ้าของกระทู้ควรไปพบจิตแพทย์นะ ลบกระทู้นี้ทิ้งไปเหอะ
คำตอบของ [ 7r14 ] (**): หนังสือระดับเลเจนดารี...เลเวลติดลบ...เฮ่อ...บ้าไปแล้ว คนเรานี่ก็นะ...
คำตอบของ [ jk12 ] (**) คะแนน -1: ถ้าเลเวล -1 จริงก็คงจะอยู่อันดับบ๊วยของการจัดอันดับผู้เล่นทั้งหมด... 55555 เป็นตูคงลบเกมทิ้งไปแล้วล่ะ 5
คำตอบของ [ Kkks ] (**): ยังไม่เคยมีเรื่องประหลาดเช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อน...ไร้สาระฉิบ
คำตอบของ [ Qkr8 ] (**): นี่เป็นผลพวงจากการดื่มมากไปรึเปล่า?
คำตอบของ [ Gjte ] (**): เยสเข้! เลเวลติดลบ...ตูซื้อไอเดียนี้ว่ะ...เอ็งน่าจะไปเป็นนักเขียนนิยายนะ สั่นเลย
“...”
คอมเมนต์สองพันกว่ารายการเป็นไปในทำนองนี้ทั้งหมด...เรากลายเป็นไอ้งั่งในพริบตา
‘ยังไม่เคยมีใครเลเวลติดลบมาก่อนสินะ...เราเป็นคนแรกงั้นหรือเนี่ย?’
ซาทิสฟายถูกออกแบบมาให้ผู้เล่นค้นหาข้อมูลกันเอง เกมนี้ไม่มีระบบตอบคำถามลูกค้าเหมือนเกมออนไลน์อื่นๆ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ผู้เล่นกว่าสองพันล้านคนจึงต้องแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเอง
ในโลกของเกมอันกว้างใหญ่ไพศาล ยังมีข้อมูลอีกมากที่ยังไม่ถูกเปิดเผย เช่นเดียวกับระบบเลเวลติดลบที่เรากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้
ซู่ว...
เสียงฝนดังมาจากนอกหน้าต่าง พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้ฝนจะตกทั้งวัน คงออกไปทำงานก่อสร้างไม่ได้แน่ เราจึงรีบกินให้หมดแล้วกลับเข้าเกมอีกครั้ง
BookLoop · bookloopth.com

ความคิดเห็น (0)
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นต่อตอนนี้