ตอนที่ 2
ตอนที่ 2
ความอัปยศอดสู
***
หลังจากมองไปรอบๆ และลองเอื้อมคว้าหนังสืออยู่นาน จางเซวียนก็ตระหนักว่าสิ่งตรงหน้าเปรียบดั่งเงาจันทร์ในน้ำ ทำอย่างไรก็คว้าไม่ได้ จึงเลิกล้มความพยายามอันไร้ผลนั้นไป
“เที่ยงพอดี กินข้าวเสร็จต้องหาศิษย์เพิ่มอีกสักสองสามคนให้ได้” เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์อยู่กลางฟ้าพอดี ตลอดเช้าที่ผ่านมา ศิษย์ใหม่หลายคนเดินผ่านห้องเขาไปอย่างไม่แยแส ไม่ว่าจะหว่านล้อมอย่างไรก็ไร้ผล ความอดทนของเขาเริ่มร่อยหรือลงทุกที
เขามาจากอีกโลกหนึ่ง แค่นี้ก็พิเศษกว่าใครแล้ว ถ้ายังหลอกล่อคนในยุคล้าหลังแบบนี้มาเป็นศิษย์ไม่ได้ จะเอาหน้าที่ไหนไปภูมิใจว่าเป็นคนยุคไฮเทค เขาสะบัดหัวไล่ความคิดรกสมอง แล้วเดินไปยังโรงอาหารของสำนักศึกษา
สำนักศึกษาหงเทียนกว้างใหญ่กว่าโรงเรียนมัธยมในโลกเดิมของเขามาก โรงอาหารรองรับคนได้นับหมื่น เมื่อหลอกได้ศิษย์มาหนึ่งคนแล้ว เขาก็นั่งลงที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร เริ่มมื้อเที่ยงกับกับข้าวรสเลิศสามสี่อย่างอย่างมีความสุข
“ท่านคงจะเป็นอาจารย์จางสินะ?” ขณะกำลังเพลิดเพลินกับอาหาร เสียงหยิ่งยโสเสียงหนึ่งก็ลอยมากระทบหู เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับชายเจ้าของเสียงที่มองมาอย่างเย้ยหยัน แววตาเย็นชา รอยยิ้มที่แสยะนั้นจอมปลอมไม่จริงใจสักนิด
“ท่านคงเป็นอาจารย์เฉา?” จางเซวียนจำเขาได้ อาจารย์เฉามีชื่อเต็มว่าเฉาฉง เข้ามาเป็นอาจารย์ในสำนักศึกษานี้ไล่เลี่ยกับจางเซวียน ชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นและมั่นใจในตัวเองสูง เจ้าของร่างเดิมคงทนแรงกดดันแบบนี้ไม่ไหว จึงดื่มหนักจนถึงแก่ความตาย
“วันนี้เป็นวันที่ศิษย์ใหม่เลือกอาจารย์ ท่านรับศิษย์ได้เท่าไรแล้วล่ะ ดูจากที่กินข้าวอย่างสำราญใจขนาดนี้ ผลคงไม่เลวสินะ นี่คือศิษย์ที่ข้าเพิ่งรับมา ทั้งหมด 12 คน เลยพามากินข้าวทำความรู้จักกันก่อนจะแยกไปจัดการเรื่องที่พัก”
อาจารย์เฉามองเขาด้วยท่าทีอวดดี เห็นได้ชัดว่ามาที่นี่เพื่อข่มกันโดยเฉพาะ จางเซวียนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเขา แต่เพราะเป็นอาจารย์รุ่นเดียวกัน ทั้งสองจึงมักถูกนำมาเปรียบเทียบกันเสมอ
ศิษย์กลุ่มใหญ่จ้องมาที่เขา แล้วเริ่มซุบซิบกันอย่างตื่นเต้น ต่างใคร่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
“ทุกคน ขอแนะนำให้รู้จักอาจารย์จาง ดาวเด่นของสำนักศึกษาเรา อาจารย์คนเดียวที่ได้คะแนนสอบประเมินต่ำสุด คือศูนย์คะแนน! ผู้สร้างประวัติศาสตร์อันน่าอัปยศให้สำนักศึกษาของเรา” อาจารย์เฉาประกาศให้คนทั้งโรงอาหารได้ยิน...
“สอบประเมินได้ศูนย์คะแนนเนี่ยนะ?”
“โอ้ ข้าเคยได้ยินกิตติศัพท์เขามาก่อน ว่ากันว่าศิษย์ของเขาส่วนใหญ่ไม่เต็มเต็ง บางคนถึงขั้นสติไม่สมประกอบเลยนะ”
“ข้าก็เคยได้ยินมา มีคนเตือนว่าอย่าไปเรียนกับเขาเด็ดขาด นอกจากจะไม่ก้าวหน้า ยังเหมือนฆ่าตัวตายทางอ้อมอีก ตอนนั้นยังไม่เคยเห็นหน้า ที่แท้อาจารย์จางหน้าตาแบบนี้นี่เอง”
ทันทีที่ทุกคนรู้ว่านี่คือจางเซวียน โรงอาหารก็อื้ออึงขึ้นมาทันที
คะแนนของอาจารย์ประเมินจากหลายด้าน รวมถึงผลสอบของศิษย์ ขอเพียงยังพอมีศิษย์อยู่บ้าง คะแนนก็ย่อมกระเตื้องขึ้น อาจารย์ที่ไม่ได้สักคะแนนอย่างเขาจึงนับเป็นผู้สร้างประวัติศาสตร์อันยอดแย่อย่างแท้จริง
“แนะนำจบหรือยัง?” แม้ถูกเยาะเย้ยถากถาง จางเซวียนก็ยังหน้าเรียบเฉย คนที่ได้ศูนย์คะแนนคือจางเซวียนคนก่อน ไม่ใช่เขา จะเดือดร้อนไปทำไม? ถึงไม่โกรธ แต่ก็รำคาญที่อาจารย์เฉายกตนข่มท่าน เขาโบกมือไล่อย่างหมดความอดทน “ถ้าแนะนำเสร็จแล้วก็ไปซะ อย่ามากวนเวลากินข้าวของข้า”
เฉาฉงแปลกใจที่ชายผู้นี้ไม่มีความละอายสักนิด ทั้งที่เรื่องน่าอายถูกแฉต่อหน้าธารกำนัล แต่กลับทำเฉย มิหนำซ้ำยังกล้าไล่เขาอีก เฉาฉงไพล่มือไว้ข้างหลังแล้วกล่าวตำหนิ “ท่านไม่ละอายบ้างเลยหรือที่สอบได้ศูนย์คะแนน ไม่รู้สึกอัปยศเลยหรืออย่างไร?”
“อัปยศ? ทำไมข้าต้องรู้สึกด้วยล่ะ? ท่านเพิ่งประกาศต่อหน้าทุกคนเองไม่ใช่หรือว่าข้าทำลายสถิติ ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนมีชื่อเสียงไปแล้ว ศิษย์ใหม่ทุกคนรู้จักข้า แล้วท่านล่ะ?” จางเซวียนชี้ไปที่ศิษย์ด้านหลังเฉาฉง “ท่านสอบได้กี่คะแนนกันเชียว? ก่อนศิษย์พวกนี้จะมาถึงสำนักศึกษา มีใครรู้จักท่านบ้าง...ไม่มีเลยใช่ไหม? ถ้าท่านไม่เลี้ยงข้าวพวกเขา คิดหรือว่าพวกเขาจะยอมนับถือท่านเป็นอาจารย์? ท่านเป็นอาจารย์ไร้ชื่อไร้เสียง แล้วยังกล้ามาคุยโวต่อหน้าข้า มีอะไรน่าภูมิใจนักหรือ?”
“อ๋า?” ถ้าเป็นคนอื่นที่ได้คะแนนต่ำ คงเจียมเนื้อเจียมตัวเพราะกลัวถูกดูแคลน แต่เจ้านี่มันอะไรกัน กลับวางท่าหยิ่งผยองไม่เหมือนคนได้คะแนนต่ำเลย มิหนำซ้ำยังย้อนว่าอาจารย์เฉาที่ได้คะแนนมากกว่าเสียอีก
เฉาฉงโกรธจนแทบระเบิด หน้าหนาจริงๆ สอบได้แย่ขนาดนั้นยังภาคภูมิใจอยู่ได้ เหล่าศิษย์ต่างทำหน้าเหวอกันไปหมด
ชื่อเสียงอะไรไม่สนใจเลยรึ?
อาจารย์ท่านนี้ไม่ไร้ยางอายไปหน่อยหรือ?
อัปยศ? หน้าด้าน? เรื่องบ้าอะไรกัน? ที่จางเซวียนคนก่อนสอบประเมินได้ศูนย์ก็เป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องน่าทุเรศอะไรนัก เขาไม่ใช่ดารานักร้องที่ต้องคอยสร้างภาพ และไม่จำเป็นต้องเอาตัวไปเทียบกับใครด้วย
ใบหน้าเฉาฉงแดงก่ำด้วยความโกรธ “หน้าที่หลักของอาจารย์คือการสอน วันนี้ข้าจะไม่เสียเวลาเถียงกับท่าน ไว้ท่านหาศิษย์ได้เมื่อไรค่อยมาว่ากัน แล้วจะรู้เองว่าศิษย์ใครก้าวหน้ากว่ากัน” เขาทิ้งท้ายไว้ แล้วหันหลังเดินจากไป
ไม่ทันไร ก็มีเด็กสาวกับชายชราคู่หนึ่งพูดถึงเขาอยู่ด้านหลัง “ที่จริงอาจารย์คนนั้นก็ไม่ได้แย่นะ บุคลิกท่าทางออกจะดูดี” เด็กสาวพูดอย่างงุนงง น้ำเสียงลังเลไม่แน่ใจ
“คุณหนู ก่อนมาที่นี่ คุณชายใหญ่กำชับให้ข้าพานายหญิงไปฝากตัวกับอาจารย์ลู่ฉวิน แต่นายหญิงกลับไม่ฟัง หนีไปเลือกคนผู้นี้เป็นอาจารย์แทน” ชายชราพูดด้วยเสียงแหบห้าว
“อาจารย์ท่านนั้น...ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ท่านว่าหรอก ท่าน...ท่านเป็นคนดี สัญญาว่าจะชี้แนะข้า ยังบอกด้วยว่าถ้าข้าฝึกถูกวิธี ข้าจะกลายเป็นดาวเด่นของรุ่น...” เด็กสาวตอบอ้อมแอ้ม
“เรียนกับเขาแล้วนายหญิงยังหวังจะติดอันดับต้นๆ ของรุ่นอีกหรือ เขาไม่มีทางชี้แนะได้หรอก คุณหนู รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? เขาคืออาจารย์ที่ฉาวโฉ่และไม่เอาไหนที่สุดในสำนักศึกษาแห่งนี้ สอบประเมินอาจารย์ได้ศูนย์คะแนน...คุณหนู ข้าต้องรีบถอนชื่อท่านโดยด่วน ไม่อย่างนั้นถ้าคุณชายใหญ่รู้เข้า ข้าตายแน่...” ชายชราอ้อนวอน
“พี่ใหญ่...” พอได้ยินชายชราอ้างถึงพี่ชาย สาวน้อยก็เริ่มหวั่นกลัว ใบหน้าบิดเบี้ยว กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ได้ยินบทสนทนานั้น ดวงตาเฉาฉงก็เป็นประกายวาว เขาเดินกลับมาหาจางเซวียนที่กำลังกินข้าว แล้วพูดเย้ยหยัน “อาจารย์จาง เด็กสาวคนนั้นคือศิษย์ที่ท่านเพิ่งรับมาใช่ไหม? สงสัยจะได้ข่าวร้ายเร็วๆ นี้ เพราะนางกำลังจะถอนตัวจากสำนักเรียนของท่านแล้ว”
กฎของที่นี่คือ อาจารย์เลือกรับศิษย์ได้เอง และศิษย์ก็เลือกอาจารย์ได้เองเช่นกัน หากศิษย์เห็นว่าอาจารย์ไม่เหมาะกับตน ก็สามารถนำป้ายหยกไปคืนผู้อำนวยการเพื่อยกเลิกได้ เสียงของเฉาฉงดังจนทุกคนในโรงอาหารหันมามอง รวมถึงบ่าวกับนายที่กำลังปรึกษากันอยู่
“คุณหนู ท่านตกลงเรียนกับอาจารย์คนนั้นหรือ?” ชายชราถามพลางจ้องไปที่จางเซวียน
“อืม” เด็กสาวพยักหน้าหงึกๆ
ได้ยินดังนั้น ชายชราก็รีบลุกเดินไปหาจางเซวียน “อาจารย์จาง คุณหนูของตระกูลเราตัดสินใจถอนตัวจากการเป็นศิษย์ของท่านแล้ว”
“ผู้เฒ่าหลิว...” เด็กสาวตกใจ ไม่คิดว่าชายชราจะลงมือเร็วขนาดนี้ ใบหน้านางแดงก่ำ มองจางเซวียนอย่างรู้สึกผิด “ท่านอาจารย์ ข้า...”
ใช่แล้ว นางคือหวังหยิ่ง ศิษย์ที่จางเซวียนเพิ่งรับมานั่นเอง
“หวังหยิ่ง เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าไม่รับศิษย์ง่ายๆ ที่รับเจ้าก็เพราะลิขิตฟ้าให้เราพบกัน ทำไมเจ้าถึงยอมทิ้งโอกาสดีเช่นนี้ไป? รู้หรือไม่ว่ามีคนมากมายอยากเป็นศิษย์ข้า แต่ข้าปฏิเสธไปหมด” แน่นอน จางเซวียนไม่มีทางปล่อยนางไป
เขาอุตส่าห์ลงแรงหลอกล่อนางมาได้ จะยอมปล่อยให้หลุดมือได้อย่างไร เขาปรับน้ำเสียงให้แข็งกร้าว แสดงความไม่พอใจต่อบ่าวชรา
คนรอบโรงอาหารที่ได้ยินต่างพากันตะลึง
‘พี่ชาย ทำไมถึงไร้ยางอายได้ขนาดนี้ รับศิษย์เพราะลิขิตฟ้าเนี่ยนะ? มิน่าถึงไม่มีใครยอมเป็นศิษย์...’
“ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ...” น้ำเสียงดุดันของจางเซวียนทำให้หวังหยิ่งเริ่มลังเล แต่ก่อนนางจะทันอธิบาย ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา
“อาจารย์จาง นายหญิงรองของตระกูลเราตัดสินใจถอนตัวจากสำนักเรียนของท่าน นางพูดออกมาตรงๆ ลำบาก ข้าจึงขอพูดแทน”
“ถอนตัวหรือ?” หางตาจางเซวียนกระตุก “ท่านคิดดีแล้วหรือ? ถ้านายหญิงของท่านถอนตัวจากการเป็นศิษย์ข้า อาจารย์คนอื่นจะยอมรับนางอีกหรือ? ท่านจะทำลายชีวิตนายหญิงเพียงเพราะความดื้อรั้นของตัวเองหรือ ท่านรับผิดชอบอนาคตของนางไหวหรือ?”
“ท่าน...” ผู้เฒ่าหลิวตกตะลึง
แม้ศิษย์จะถอนตัวได้ แต่ก็นับเป็นการลบหลู่อาจารย์ ทั้งยังแปลว่า ถ้านางทิ้งอาจารย์คนแรกได้ ก็ย่อมทิ้งอาจารย์คนต่อไปได้เช่นกัน ปกติแล้ว ศิษย์ที่ติดบัญชีดำแบบนี้จะไม่มีอาจารย์คนไหนยอมรับอีก
ใครจะกล้ารับศิษย์ที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีอาจารย์? ยิ่งกว่านั้น การรับศิษย์ที่ทิ้งอาจารย์มาก็เท่ากับตบหน้าเพื่อนร่วมงาน ไม่มีอาจารย์คนไหนโง่พอจะแลกสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานเพื่อศิษย์คนเดียว และหากศิษย์คนนั้นหาอาจารย์ไม่ได้ ก็จะถูกเพิกถอนสถานะศิษย์ไปเอง อนาคตก็จบสิ้นเช่นกัน
นึกถึงข้อนี้ ผู้เฒ่าหลิวก็ตกที่นั่งลำบาก เขาเป็นแค่บ่าวรับใช้ ถ้าอนาคตของนายหญิงต้องสะดุด เขาไม่มีปัญญาแบกรับผลที่ตามมา
“นายหญิงของท่านมีพรสวรรค์ชั้นเลิศ ข้าสอนนางได้แน่นอน และรับประกันว่านางจะได้คะแนนดี...” เห็นผู้เฒ่าหลิวลังเล จางเซวียนก็รีบเกลี้ยกล่อมอีกทาง ตลกหรือไง...เรื่องอะไรจะยอมให้เป็ดย่างที่สุกแล้วบินหนีไปต่อหน้าต่อตา
“เดี๋ยวก่อน ใครบอกว่าจะไม่มีอาจารย์กล้ารับนาง? สาวน้อย ถ้าเจ้าถอนตัวจากอาจารย์ผู้นี้ ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์เอง”
ก่อนจางเซวียนจะพูดจบ เฉาฉงก็โพล่งขึ้น ก้าวออกมาผายมือเชื้อเชิญ เพิ่งถูกจางเซวียนหักหน้าไปหยกๆ ตอนนี้โอกาสเอาคืนมาถึงแล้ว จะปล่อยไปได้อย่างไร?
“เฉาฉง ท่านหมายความว่าอย่างไร?” จางเซวียนตัวแข็งทื่อ
“หมายความว่าอย่างไรหรือ? เจอหน่อเนื้อดีทั้งที จะปล่อยให้เสียของต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร ถ้านางถอนตัวจากท่าน ข้าจะรับนางทันที ศิษย์ใหม่มาถึงสำนักศึกษาก็ย่อมอยากเลือกอาจารย์ที่ดีที่สุด และคนคนนั้นไม่ใช่คนคะแนนรั้งท้ายอย่างท่านแน่” เฉาฉงหัวเราะเบาๆ อย่างสำราญใจ
“แล้วที่ท่านแย่งศิษย์ข้าต่อหน้าธารกำนัลอยู่นี่ล่ะ คิดว่าข้าไม่กล้ารายงานผู้อำนวยการหรือ?” นี่ไม่ใช่แค่การโต้เถียงธรรมดาแล้ว แต่คือศึกแย่งศิษย์ย่อมๆ
แม้สำนักศึกษาจะให้อิสระในการรับศิษย์ แต่ก็ไม่ต้องการให้เกิดการแย่งศิษย์กัน เพราะไม่เพียงกระทบความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์ แต่ยังกระทบบรรยากาศของสำนักศึกษาด้วย
“แย่งศิษย์หรือ? ท่านพูดเกินไปแล้ว ข้าแค่ให้คำแนะนำดีๆ แก่นาง แล้วให้นางเลือกอาจารย์เอง ท่านกล้ารับคำท้าประลองไหมเล่า?” เฉาฉงเอ่ยท้า
BookLoop · bookloopth.com

ความคิดเห็น (0)
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นต่อตอนนี้