ตอนที่ 1
ตอนที่ 1
ไอ้คนหลอกลวง
***
“ไอ้คนหลอกลวง! ไอ้ต้มตุ๋น!”
เสียงก่นด่าอย่างเกรี้ยวกราดดังก้องไปตลอดทางเดินหินอ่อนสีฟ้า
จางเซวียนยกมือทั้งสองข้างขึ้นปฏิเสธเป็นพัลวัน “ข้าไม่ใช่ไอ้ต้มตุ๋น! ข้าก็แค่อาจารย์ธรรมดาคนหนึ่งที่อยากรับศิษย์สักคนเท่านั้น ไม่ได้ทำเรื่องเลวทรามอย่างที่พวกเจ้ากล่าวหาสักหน่อย ทำอย่างกับข้าชั่วช้านักหนา”
เขานึกถึงคำพูดของผู้อำนวยการแล้วถอนใจอย่างหนักอก “ผ่านไปสิบเจ็ดคนแล้ว ไม่มีใครยอมเป็นศิษย์เราสักคน ถ้าวันนี้ยังหาศิษย์ไม่ได้อีก เห็นทีคงต้องเก็บข้าวของ หมดสภาพการเป็นอาจารย์ของสำนักศึกษานี้แน่”
แท้จริงแล้ว จางเซวียนไม่ใช่คนของโลกใบนี้ เดิมทีเขาเป็นเพียงบรรณารักษ์ดูแลห้องสมุดเล็กๆ ในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง เท่าที่จำได้ หลังจากเปลวไฟลุกโชนขึ้นวาบหนึ่ง เขาก็มาโผล่ในโลกใบนี้อย่างไม่รู้เหนือรู้ใต้
โลกใบนี้ราวกับหลุดออกมาจากนิยาย ที่ซึ่งผู้คนบำเพ็ญเพียรจนมีพลังถึงขั้นพลิกฟ้าคว่ำทะเลได้ในพริบตา
ส่วนในโลกเดิม เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีใครเห็นค่า บางครั้งก็อยากย้อนกลับไปเหมือนกัน แต่ทำได้แค่คิด แล้วก็ต้องกลับมาเผชิญความจริงตรงหน้า ตอนนี้เขาไม่ใช่บรรณารักษ์ตัวเล็กๆ อีกแล้ว แต่ต้องรับบทเป็น ‘อาจารย์’ และที่น่าอดสูยิ่งกว่านั้น เขาคืออาจารย์ปลายแถวของสำนักศึกษา!
ห้องเรียนของอาจารย์คนอื่นแทบไม่มีที่นั่งพอรองรับศิษย์ที่หลั่งไหลมาใฝ่รู้ ส่วนของเขาน่ะหรือ? ผู้เรียนมีเพียงหยิบมือ เทียบไม่ติดฝุ่นอาจารย์คนอื่น การจะดึงดูดศิษย์ให้มาเรียนกับเขานั้นยากเย็นแสนเข็ญ เพราะในสายตาคนอื่น เขาเป็นแค่ไอ้ต้มตุ๋น ไม่นานศิษย์ที่มีอยู่ก็ทยอยลาออกไปเอง
เพราะอะไรน่ะหรือ? ก็เพราะเขาดันมาสิงร่างอาจารย์ที่ห่วยแตก ขี้แพ้ และอ่อนแอที่สุดในสำนักศึกษาน่ะสิ
ไร้ความสามารถ ไร้พรสวรรค์จะดึงดูดศิษย์ และที่แย่ยิ่งกว่าคือทุกคนต่างเข้าใจเขาผิด จนเครียดแทบบ้าตาย
เขาไม่ต่างอะไรกับคนใกล้ตาย ไร้ชื่อเสียงใดๆ จึงถูกขึ้นบัญชีดำของสำนักศึกษา รั้งตำแหน่งอาจารย์ยอดแย่ที่คะแนนรั้งท้าย ไม่มีศิษย์คนไหนอยากเรียนด้วยเพราะไม่เชื่อมั่นในฝีมือ คงคิดกันว่าถ้าเรียนกับอาจารย์ห่วยแตกแบบนี้ อนาคตก็คงห่วยแตกตามไปด้วย
คะแนนผลงานของเขายังคงเป็นศูนย์เช่นเคย น่าสมเพชที่จางเซวียนคนก่อนเลือกแก้ปัญหาด้วยการร่ำสุรายาเมาจนไม่เป็นอันทำงาน สุดท้ายก็หมดอนาคตและสิ้นใจไป โชคร้ายมาตกที่จางเซวียนคนนี้ ที่ต้องเข้ามาอยู่ในร่างนี้และสานต่อชีวิตห่วยแตกนี้แทน
วันเปิดภาคเรียนใหม่ สำนักศึกษายื่นคำขาดว่าหากเขายังหาศิษย์ไม่ได้ จะต้องพ้นสภาพอาจารย์ทันที
ศิษย์ใหม่สิบเจ็ดคนเดินผ่านห้องของเขาไปอย่างไม่แยแส เขารู้ดีว่าตนไร้ชื่อเสียงจึงไม่มีใครยอมรับ ทุกคนเร่งฝีเท้าผ่านห้องเขาไปให้เร็วที่สุด
“วันนี้ต้องได้ศิษย์ อย่างน้อยสักคนก็ยังดี” ด้วยความคิดเจ้าเล่ห์ เขาต้องหาเหยื่อสักคนมาเป็นศิษย์ให้ได้ ทันใดนั้นก็เหลือบเห็นเด็กสาวคนหนึ่งยืนงุนงงอยู่ที่ประตู
“ที่นี่ใช่ห้องเรียนของอาจารย์ลู่หรือเปล่าเจ้าคะ?”
เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไพเราะจับใจ อาจารย์ลู่คืออาจารย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในสำนักศึกษาแห่งนี้ ห้องเรียนของเขามีศิษย์อุ่นหนาฝาคั่ง ไม่แปลกที่สาวน้อยจะอยากมาเรียนด้วย
“เข้ามาสิ” ดวงตาของจางเซวียนเป็นประกายเมื่อเห็นเหยื่อกำลังจะติดกับ
ด้วยบุคลิกและเทคนิคหว่านล้อมที่เคยจดจำมาจากโลกเดิม เขาจึงตีบทแตกได้ไม่ยาก เขาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ วางท่าดั่งผู้ทรงภูมิ “เจ้าจะมาขอเป็นศิษย์อาจารย์ลู่ฉวินอย่างนั้นหรือ?”
สาวน้อยในชุดดำพยักหน้าหงึกๆ ดวงตาเปี่ยมความหวัง “ข้าได้ยินมาว่าอาจารย์ลู่ฉวินมีชื่อเสียงที่สุดในสำนักศึกษาหงเทียน ใครได้เรียนกับท่านล้วนประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงกันทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
“ข่าวลือบางครั้งก็เป็นแค่ลมปากที่บอกต่อกันมา อาจไม่จริงก็ได้ อาจารย์ที่ดีก็เหมือนรองเท้า ต่อให้สวยงามเลื่องลือแค่ไหน ถ้าไม่พอดีกับเท้าผู้สวม ก็ไร้ค่าอยู่ดี”
“ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ ท่านพูดเหมือนพี่ชายข้าไม่มีผิด” สาวน้อยทำหน้าครุ่นคิด “แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าควรเลือกเรียนกับใครดี”
ดวงตาจางเซวียนวาววับทันทีที่รู้ความกังวลของนาง เหมือนเห็นปลากำลังจะฮุบเหยื่อ เขาวางมาดสุขุมลุ่มลึกดั่งคาร์ล มาร์กซ์กับฟรีดริช เองเงิลส์ นักปราชญ์ชื่อก้องโลก แล้วหว่านล้อมต่อ “การพบกันครั้งนี้อาจเป็นลิขิตฟ้าก็ได้นะสาวน้อย ข้าเองก็เป็นอาจารย์ในสำนักศึกษานี้เช่นกัน เอาอย่างนี้ ข้าจะช่วยดูพื้นฐานวรยุทธ์ พรสวรรค์ และบุคลิกของเจ้าให้ แล้วจะแนะนำอาจารย์ที่เหมาะกับเจ้าให้ด้วย”
“จะเป็นการรบกวนท่านเกินไปหรือไม่เจ้าคะ ข้าเกรงใจ” นางตอบตามความรู้สึก อาจารย์ท่านนี้ช่างใจกว้างนัก ทั้งที่เพิ่งพบกันครั้งแรก
“ไหนลองแสดงกระบวนท่าพื้นฐานให้ข้าดูหน่อยสิ” จางเซวียนหรี่ตา วางท่าผ่อนคลายรอชม
“เจ้าค่ะ”
ฟู่ว... ทันทีที่เด็กสาวปล่อยหมัด แรงลมก็ปะทะไปทั่วห้อง พลังที่แผ่กระจายออกมาแสดงให้เห็นถึงพื้นฐานอันแข็งแกร่งของนาง
“ดีมาก พื้นฐานของเจ้ายอดเยี่ยมทีเดียว เจ้าเป็นคนมีพรสวรรค์” เมื่อเด็กสาวแสดงจบ จางเซวียนก็พยักหน้าเบาๆ อย่างพึงพอใจ
เขาเลียนแบบวิธีพูดของหมอดูที่เคยเห็นในโลกเดิม เลือกใช้ถ้อยคำสวยหรูหว่านล้อมได้อย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด จนคนฟังจับไม่ได้ถึงความเจ้าเล่ห์ แล้วจึงตบท้ายว่า “พลังขาของเจ้าโดดเด่นนัก แข็งแกร่งดั่งมังกรขด ทุกท่วงท่าพลิ้วไหวดั่งสายน้ำ หากฝึกต่อไป รับรองว่าวันหน้าเจ้าจะเป็นอัจฉริยะแน่นอน”
“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ! ขาของข้าบาดเจ็บอยู่ หมอบอกว่าข้าอาจจะพิการด้วยซ้ำ” เด็กสาวพูดขัด พลางมองเขาอย่างสงสัย
“เอ่อ...ขาเจ้าบาดเจ็บหรือ” จางเซวียนสะดุ้ง แต่สำหรับคนกะล่อนอย่างเขา เรื่องแค่นี้พลิกกลับได้ไม่ยาก “ขาบาดเจ็บ...แน่นอนอยู่แล้ว กระบวนท่าเมื่อครู่ต้องใช้พลังขามหาศาล ไม่แปลกที่ขาจะบาดเจ็บหนักขึ้น แต่นี่แหละคือโอกาสของเจ้า ทุกคนต้องอิจฉาพรสวรรค์ที่เจ้าแสดงให้ข้าเห็นเมื่อครู่แน่”
“โอกาส! โอกาสอะไรเจ้าคะ ท่านช่วยอธิบายให้ข้าฟังได้ไหม?” เด็กสาวตาลุกวาว
นับแต่ขาบาดเจ็บ นางก็ด้อยค่าตัวเองมาตลอด คิดว่าตนไร้ประโยชน์ แล้วจะยังมีโอกาสพลิกชะตาอีกหรือ?
“ถ้าเจ้าคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ เจ้าจะกลายเป็นอัจฉริยะ ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งได้ไม่ยาก จากนั้นพรสวรรค์ของเจ้าจะพัฒนาเป็นอัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ แต่ทว่า...” จางเซวียนสาธยายต่อพลางพุ่งเป้าเข้าหาจุดที่ต้องการ ราวกับยกฉากมาจากนิยายกำลังภายในไม่มีผิด
ได้ยินคำยกยอราวกับนางเป็นอัจฉริยะ ใบหน้าเด็กสาวก็แดงระเรื่อด้วยความเขิน “แต่อะไรเจ้าคะ...”
“แต่...” จางเซวียนถอนใจอย่างเสแสร้ง “อาจารย์ที่เก่งพอจะขัดเกลาเจ้าได้ มีไม่มากในสำนักศึกษานี้ นับรวมข้าก็มีแค่สามคน และอีกสองคนก็หยุดรับศิษย์มาสามปีแล้ว ดังนั้น...ข้าคงไปขอร้องให้พวกเขารับเจ้าเป็นศิษย์ได้ยาก...”
“หยุดรับศิษย์แล้วหรือ?” ความหวังที่ตั้งไว้สูงของเด็กสาวพังทลายลงต่อหน้า สีหน้าหม่นหมองสิ้นหวัง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “พวกเขาไม่รับศิษย์ แต่ท่านยังรับอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ?”
“แน่นอน แต่ข้าบอกไว้ก่อนเลยว่า ข้าไม่แยแสชื่อเสียง ไม่ไยดีโชควาสนา อีกทั้งก็ไม่ได้ว่างนักด้วย!” จางเซวียนแสร้งทำหน้าลำบากใจ “หากหยกชิ้นนั้นไม่ใช่หยกงามจริง ต่อให้ฟ้าลิขิตมา ข้าก็ไม่คิดจะเจียระไนหรอก...”
ตุบ!
ยังไม่ทันพูดจบ เด็กสาวก็คุกเข่าลงก้มศีรษะ “ข้ารู้ว่าท่านเป็นผู้ทรงเกียรติ แต่ได้โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถิด ข้าสัญญาว่าจะฝึกอย่างขยันขันแข็ง จะไม่ทำให้ท่านอาจารย์ขายหน้าเด็ดขาด”
จางเซวียนดีใจสุดขีด แต่ยังเล่นละครทำหน้าลำบากใจต่อไป “คงเป็นลิขิตฟ้าที่ให้เราพบกันสินะ แต่ขอบอกไว้ก่อน ข้าชอบความสงบ ไม่ชอบความวุ่นวาย”
“ในฐานะศิษย์ ข้าสัญญาว่าจะไม่รบกวนท่าน เว้นแต่เป็นเรื่องเร่งด่วนจริงๆ!” เห็นจางเซวียนทำหน้าลำบากใจ เด็กสาวก็รับปากทันทีด้วยสีหน้าจริงใจ
“แต่ข้ามีศิษย์ไม่มาก ทรัพยากรในมือจึงเทียบอาจารย์คนอื่นไม่ได้ บางครั้งเจ้าอาจต้องทนเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนนอก...” จางเซวียนกล่าวต่อ
“อย่างนั้นหรือ...ข้าได้ยินว่าทรัพยากรสำคัญต่อการบำเพ็ญมาก...” เด็กสาวเริ่มลังเล นางรู้ว่าทรัพยากรที่อาจารย์แต่ละคนได้รับจากสำนักศึกษาขึ้นอยู่กับจำนวนศิษย์และปัจจัยอื่นอีกมาก หากทรัพยากรไม่พอ การฝึกฝนก็ยากจะก้าวหน้า
“แค่กๆ ข้าแค่ทดสอบเจ้าเท่านั้น ตอนนี้เห็นความมุ่งมั่นและความจริงใจของเจ้าแล้ว ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์ก็แล้วกัน” พอเห็นนางเริ่มลังเล จางเซวียนก็รีบตัดบท “นี่ป้ายหยกประจำตัวของเจ้า”
“อ่า...”
นางไม่คาดคิดว่าอาจารย์จะพลิกลิ้นได้เร็วราวพลิกหน้าหนังสือ ในเสี้ยววินาทีที่นางกำลังชั่งใจว่าจะเป็นศิษย์ต่อดีหรือไม่ จางเซวียนก็คว้ามือนาง ใช้ปลายมีดสะกิด แล้วหยดเลือดลงบนป้ายหยกประจำตัวเรียบร้อยแล้ว
วิ้ง! แสงกะพริบขึ้น
“อ่า...” เด็กสาวตกตะลึงเล็กน้อย
ไหนบอกว่าไม่แยแสชื่อเสียงหรือโชควาสนา แล้วไฉนถึงรวบรัดรับข้าเป็นศิษย์เร็วปานนี้ แถมยังเตรียมมีดไว้พร้อมเสียด้วย?
“นับแต่นี้เจ้าคือศิษย์ของข้า” หยดเลือดลงป้ายหยกแล้ว จางเซวียนก็ถอนใจโล่งอก แต่ยังวางมาดอาจารย์สุขุมเคร่งขรึมต่อไป “เจ้าชื่ออะไร?”
“หวังหยิ่งเจ้าค่ะ” ไหนๆ ก็ย้อนกลับไปปฏิเสธไม่ได้แล้ว เด็กสาวจึงได้แต่ยอมรับ
“อืม รับป้ายหยกไปแล้วไปจัดการเรื่องที่พักกับตำรับตำราเสีย พรุ่งนี้เราจะเริ่มเรียน มาพบข้าที่นี่” จางเซวียนโบกมือไล่
“เจ้าค่ะ” หวังหยิ่งผงกศีรษะแล้วหันหลังจากไป
“ฟู่! ในที่สุดก็หลอกได้ศิษย์มาหนึ่งคน” ได้หวังหยิ่งเป็นศิษย์คนแรก จางเซวียนก็ถอนใจโล่งอก ยิ้มออกได้เสียที
ที่จริงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ถ้าไม่ได้จำเทคนิคสร้างภาพให้น่าเชื่อถือมาจากอินเทอร์เน็ต เขาคงผ่านด่านนี้ไปไม่ได้แน่
มีศิษย์แม้เพียงคนเดียว ก็น่าจะไม่ถูกขับออกจากสำนักศึกษาแล้ว จางเซวียนโล่งอกไปอีกเปราะ จิตใจสงบผ่อนคลายลง เขาพึมพำว่า “อาจารย์จาง...ท่านไปสู่สุคติเถิด ต่อจากนี้ข้าจะใช้ชีวิตที่เหลือแทนท่านเอง”
จางเซวียนคนก่อนจบชีวิตลงเพราะหาศิษย์ไม่ได้ แต่ตอนนี้จางเซวียนคนใหม่มีศิษย์แล้ว ความค้างคาใจของดวงจิตเดิมสลายไปในบัดดล ดวงจิตของจางเซวียนคนใหม่จึงหลอมรวมและควบคุมร่างนี้ได้อย่างสมบูรณ์
ขณะที่เขากำลังตั้งใจจะหาศิษย์คนต่อไป ทันใดนั้นเอง บางสิ่งในหัวก็สั่นสะเทือน เสียงระฆังโบราณดังกังวานขึ้นกลางห้วงความคิด
“ฟ้าแกร่งไม่สิ้นสุด...”
“แสงสุริยันจันทราส่องทั่วหล้า แต่ยังมีมุมมืดที่แสงส่องไปไม่ถึง...”
ตึง!
ถ้อยคำลึกซึ้งทุกคำทำให้เขามึนงงด้วยความตกใจ ไม่นานนัก อาคารมหึมาหลังหนึ่งก็ปรากฎขึ้นเบื้องหน้า เหนือทางเข้ามีอักษรสี่ตัวส่องประกายระยิบระยับ
หอสมุดเทียบฟ้า!
เขาค่อยๆ ผลักประตูก้าวเข้าไป ชั้นหนังสือนับไม่ถ้วนตั้งตระหง่านตรงหน้า หนังสือทุกประเภทเรียงรายยาวสุดลูกหูลูกตา
นี่คงเป็นของขวัญจากการข้ามมิติสินะ แต่ช้าก่อน หอสมุดอีกแล้วหรือ? ชาติก่อนเขาเป็นบรรณารักษ์ ก็ไม่ได้แปลว่าชาตินี้อยากทำอาชีพเดิมสักหน่อย ของขวัญของคนอื่นที่ข้ามมิติมา ถ้าไม่ได้สืบทอดวิชาจากยอดฝีมือ ก็ได้ระบบสุดเทพ หรือไม่ก็อุปกรณ์ล้ำยุค แต่ทำไมของเขาถึงเป็นหอสมุดไปได้?
จางเซวียนมึนงง เริ่มสิ้นหวังหมดกำลังใจ
หอสมุด? มีไว้ทำอะไร? ถ้ามีใครมาทำร้าย จะให้เขวี้ยงหนังสือใส่หรือไง?
“ช่างเถอะ ลองดูหนังสือข้างในหน่อยแล้วกัน” ในเมื่อไม่มีทางเลือก เขาก็ต้องยอมรับไปก่อน เขาเอื้อมมือไปหยิบหนังสือจากชั้น แต่อนิจจา มือกลับทะลุผ่านไป คว้าได้แต่อากาศ
“ล้อกันเล่นหรือเปล่า? ยกหอสมุดใหญ่โตให้เป็นเจ้าของ แต่จับต้องอะไรไม่ได้เลย สวรรค์ต้องการอะไรกันแน่?” จางเซวียนพูดไม่ออก อยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา
BookLoop · bookloopth.com

ความคิดเห็น (0)
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นต่อตอนนี้