Reincarnation Of The Strongest Sword God การกลับชาติมาเกิดของเทพดาบสุดแกร่ง

ตอนที่ 1

ตอนที่ 1 – เริ่มต้นใหม่

ยามค่ำคืน ณ คฤหาสน์หรูหลังหนึ่งในย่านผู้ดีไผ่เขียว เมืองจินไห่

ฉีเฟิงนั่งเงียบ ๆ อยู่บนโซฟาหนัง มือหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร พลางจิบไวน์ สายตาเหม่อลอยมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ออกไปยังสระว่ายน้ำด้านนอก

ในเวลานี้หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและความไม่ยินยอม

เขาเป็นถึงกัปตันของ [ชาโดว์] หนึ่งในสี่เวิร์กชอปเกมชั้นนำแห่งเมืองจินไห่ เพียงคำสั่งเดียวของเขาก็สามารถขับเคลื่อนสมาชิกกิลด์นับหมื่นได้

เขาเป็นยอดฝีมือผู้มีชื่อเสียงแห่งเมืองจินไห่ ผู้ได้รับฉายาว่าจอมเวทดาบ

แต่ถึงกระนั้น สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้กลับเป็นการนั่งกล้ำกลืนน้ำตาอยู่ในห้องของตัวเอง

สิบปีที่เขาทุ่มเทให้กับเกม สิบปีที่เขาฝ่าฟันสงครามนองเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน

เขาเคยลิ้มรสชัยชนะมาแล้วนับไม่ถ้วน

ภายใต้การนำของเขา ชาโดว์ประสบความสำเร็จในการก่อตั้งเมืองขึ้นถึงสิบแห่งใน ‘ดินแดนแห่งพระเจ้า’ และในที่สุดก็มีกำลังทัดเทียมกับกิลด์ชั้นนำได้

ทว่าก่อนที่เขาจะได้ดื่มด่ำกับความรุ่งโรจน์นั้น เอกสารเพียงฉบับเดียวก็ทำให้ทุกอย่างพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

ฉีเฟิงไม่เคยคิดเลยว่าความพยายามตลอดสิบปีของเขาจะสูญเปล่า เขาเสียสละให้เกมมากมายเหลือเกิน แต่สุดท้ายสิ่งที่ทำมาทั้งหมดกลับกลายเป็นการปูทางให้คนอื่นได้สุขสบาย

หมายเหตุผู้แปล: หมายเหตุ: ในประเทศจีนมีการตั้งบริษัทขึ้นมาเพื่อเล่นเกมโดยเฉพาะ ในเรื่องนี้พระเอกเป็นลูกจ้างของบริษัทที่ก่อตั้งกลุ่มชาโดว์ขึ้นมานั่นเอง

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงเพราะเขาคัดค้านการตัดสินใจของชาโดว์ที่จะเข้าร่วมกับสุดยอดกิลด์อย่างเวิลด์โดมิเนเตอร์

วันรุ่งขึ้น กลุ่มการเงินหลานฮัวก็ตอบโต้เขาด้วยการบีบให้เขาต้องลบบัญชีราชาดาบเลเวล 200 ของตัวเองทิ้ง บัญชีที่เขาทุ่มเทเวลาให้ถึงสิบปี ทั้งเลือดเนื้อและหยาดเหงื่อ

แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมามีเพียงเงิน 5,000,000 เครดิตกับคฤหาสน์หนึ่งหลังเท่านั้น

เมื่อเทียบกับเมืองสิบแห่งที่เขาสร้างขึ้น และอาณาจักรเสมือนที่โกยเงินเข้ามาได้มหาศาลในแต่ละวันแล้ว สิ่งที่ได้รับกลับมาช่างน้อยนิดเหลือเกิน

ฉีเฟิงทุ่มเทให้ชาโดว์มากแค่ไหน ความพยายามของเขาคือสิ่งที่ทำให้หลานฮัวกรุ๊ปเติบโตจนกลายเป็นกลุ่มการเงินขนาดใหญ่ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังถูกพวกมันโยนทิ้งออกมาราวกับขยะชิ้นหนึ่ง

“ฉันจะไม่ยอมจบแค่นี้ ฉันจะเริ่มต้นใหม่” ดวงตาของฉีเฟิงฉายแววมั่นใจและเด็ดเดี่ยว ขณะที่มือของเขาฉีกสัญญาเลิกจ้างจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ต่อให้ไม่มีบัญชีราชาดาบ ต่อให้ไม่มีทีมคอยสนับสนุน แต่ทักษะและความรู้ที่เขาสั่งสมมาจากเกมจะไม่มีวันทรยศเขา

ตราบใดที่ทักษะของเขายังอยู่ เขาก็จะลุกขึ้นได้อีกครั้งหากไม่ย่อท้อ

เขาจะสร้างอาณาจักรของตัวเองขึ้นมาใหม่ด้วยสองมือนี้

***

กริ๊ง!

ฉีเฟิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ข้างเตียง

“มีอะไร?”

“พี่เฟิง นี่ผมเอง ‘แบล็คกี้’ นี่พี่ยังจะถามว่ามีอะไรอีกเหรอ? เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะเป็นนักเล่นเกมมืออาชีพ วันนี้ชาโดว์เวิร์กชอปมารับสมัครสมาชิกใหม่ที่มหาลัยเรานะ พี่ไม่อยากเป็นสมาชิกหลักของชาโดว์แล้วเหรอ?”

เมื่อได้ฟังคำพูดของแบล็คกี้ ฉีเฟิงก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

กลุ่มการเงินหลานฮัวเพิ่งไล่เขาออกไปแท้ ๆ แล้วทำไมเขาจะต้องไปเข้ารับการทดสอบของชาโดว์อีก?

“พี่เฟิง? พี่เฟิง ได้ยินผมไหม พวกเขาจะเริ่มทดสอบกันตอนสิบโมง ถ้าพี่ไม่รีบมาจะไม่ทันนะ!”

“แบล็คกี้ เลิกเล่นมุกได้แล้ว ฉันเพิ่งโดนไล่ออกจากชาโดว์มา แล้วจะไปทดสอบอีกทำไม”

“ไล่ออก? นี่พี่ดื่มไปเท่าไหร่ ยังไม่สร่างเมาอีกเหรอ พี่จะโดนไล่ออกได้ยังไงในเมื่อเขายังไม่เปิดรับสมัครเลย รีบออกมาเจอกันก่อนเถอะพี่”

พูดจบแบล็คกี้ก็วางสายไปก่อนที่ฉีเฟิงจะทันได้พูดอะไร ทิ้งให้ฉีเฟิงจ้องมองโทรศัพท์ในมืออย่างงุนงง

ทันใดนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นว่าโทรศัพท์ที่ถืออยู่คือไอโฟน 6 ไม่ใช่ไอโฟน 12 ที่เขาใช้อยู่เป็นประจำ

ฉีเฟิงจึงรีบสำรวจสิ่งรอบตัวทันที

สิ่งที่เขาพบคือห้องรก ๆ ขนาดไม่เกินสิบห้าตารางเมตร มีหนังสือกลยุทธ์การเล่นเกมวางระเกะระกะอยู่ทุกมุมห้อง บนโต๊ะเรียนมีแล็ปท็อปรุ่นเก่าคร่ำครึวางอยู่ ส่วนตู้เสื้อผ้าข้างผนังก็มีกระจกเงาติดอยู่ที่บานประตู

เมื่อเดินไปส่องกระจก ภาพที่ฉีเฟิงเห็นคือใบหน้าอันคุ้นเคยของตัวเขาเองในอดีต

“ฉันกลับมาหนุ่มอีกครั้งได้ยังไง?” ฉีเฟิงอุทานด้วยความตกใจ

ถึงตอนนี้ ฉีเฟิงมั่นใจแล้วว่าเขากลับมาเป็นชายหนุ่มอีกครั้งจริง ๆ

ในอดีต เขาต้องทนเช่าห้องอันคับแคบและสกปรกแห่งนี้อยู่นานกว่าครึ่งปี เพื่อเล่นดินแดนแห่งพระเจ้าไปพร้อมกับเรียนมหาวิทยาลัย

ต่อมาเมื่อเริ่มหาเงินจากดินแดนแห่งพระเจ้าได้ เขาจึงย้ายไปเช่าคอนโดหลังใหญ่

เมื่อได้เห็นห้องนี้อีกครั้ง ฉีเฟิงก็อดหวนนึกถึงช่วงเวลาอันแสนลำบากเหล่านั้นไม่ได้

ฐานะทางบ้านของเขาในตอนนั้นไม่สู้ดีนัก เพื่อส่งฉีเฟิงเรียนต่อ พ่อกับแม่ของเขาจึงต้องกู้หนี้ยืมสินมาเป็นจำนวนมาก

ฉีเฟิงเองก็อยากจะเปลี่ยนแปลงสถานะของครอบครัวให้ดีขึ้น

แต่การหางานรายได้ดีในยุคที่บัณฑิตจบใหม่ต้องเดินเตะฝุ่นกันเต็มเมืองนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ เขาจึงหันมามองเกมเสมือนจริง ซึ่งเป็นหนทางที่อาจช่วยให้เขาปลดหนี้ได้

เขาจึงตั้งเป้าหมายว่าจะต้องเป็นผู้เล่นมืออาชีพให้ได้ ซื้อหมวกเล่นเกมเสมือนจริงมา แล้วหมกตัวอยู่ในเกมเพื่อฝึกฝนฝีมือ

ในช่วงเวลานั้น ขนมปังกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจึงกลายเป็นอาหารประจำวันของเขาไปโดยปริยาย ในกระเป๋าสตางค์มีเงินไม่เคยเกิน 10 เครดิต แม้แต่ไส้กรอกแฮมลดราคาเหลือ 1 เครดิตเขาก็ยังไม่กล้าซื้อ

และเพื่อประหยัดเงิน เขาเลือกที่จะหลีกเลี่ยงการสังสรรค์กับเพื่อนร่วมชั้น จนกลายเป็นคนจืดชืดที่ไม่มีใครอยากคบหา

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ฉีเฟิงพึมพำขณะมองตัวเองในกระจก

เมื่อฉีเฟิงก้มดูเวลาบนโทรศัพท์ หน้าจอก็แสดงวันที่ 19 เมษายน 2129 ทั้งที่เขาจำได้ว่าวันนี้ควรเป็นวันที่ 5 สิงหาคม 2139

“อย่าบอกนะว่าฉันย้อนเวลากลับมาได้จริง ๆ?” ฉีเฟิงพูดด้วยความสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ฉีเฟิงส่ายหน้าแรง ๆ เพื่อปลุกตัวเองให้ตื่นจากความฝัน แต่ลึก ๆ แล้วเขายังมีความหวังอยู่เสี้ยวหนึ่งว่าตัวเองจะย้อนเวลากลับมาเมื่อสิบปีก่อนได้จริง ๆ

เมื่อทำแล้วก็ยังไม่ตื่น เขาจึงเดินไปที่โต๊ะแล้วเปิดแล็ปท็อปขึ้นมา เพราะถึงแม้เวลาในโทรศัพท์อาจถูกปรับเปลี่ยนได้ แต่ข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตย่อมไม่อาจปลอมแปลงได้แน่นอน

เขาท่องเว็บอยู่หลายนาที

ข้อมูลทั้งหมดที่ค้นพบล้วนยืนยันตรงกันว่า วันนี้คือวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2129 จริง ๆ และอีกหกวันข้างหน้า คือวันที่ 25 เมษายน ดินแดนแห่งพระเจ้าจะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ

“ฉันย้อนเวลากลับมาจริง ๆ เหรอเนี่ย? นี่ฉันกลับมาเมื่อสิบปีก่อนจริง ๆ?” ฉีเฟิงจ้องมองข่าวของดินแดนแห่งพระเจ้าบนหน้าจอ

เมื่อทุกอย่างได้รับการยืนยันแล้ว น้ำตาก็เริ่มไหลรินออกจากหางตาของเขา เขาไม่อาจบรรยายความรู้สึกในเวลานี้ออกมาได้เลย

เพราะเขารู้สึกทั้งเสียใจและดีใจในเวลาเดียวกัน

ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างก่อนหน้านี้เป็นเพียงความฝัน

เมื่อเขาเปิดดูรูปครอบครัวที่ถ่ายไว้ตอนเข้ามหาวิทยาลัยในโทรศัพท์ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าในตอนนั้นตัวเองไม่เคยสังเกตเลยว่าผมของพ่อแม่เริ่มขาวโพลน ที่หางตาของท่านทั้งสองก็เริ่มมีริ้วรอยปรากฏให้เห็น

“พวกท่านแก่ลงขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย” ฉีเฟิงพึมพำทั้งน้ำตา

ในอดีต กว่าฉีเฟิงจะสังเกตว่าพ่อกับแม่แก่ลงไปมากเพียงใด ก็ต้องรอจนดินแดนแห่งพระเจ้าเปิดให้บริการไปแล้วปีครึ่ง หนี้สินก้อนโต การทำงานหนัก และความเครียด ทำให้ท่านทั้งสองล้มป่วยด้วยโรคร้าย

หลังจากนั้นพ่อและแม่ของเขาก็ป่วยหนัก ค่ารักษาพยาบาลต้องใช้เงินหลายล้านเครดิต แต่ในตอนนั้นฉีเฟิงเป็นเพียงหัวหน้ากลุ่มเล็ก ๆ ในชาโดว์เท่านั้น

ฉีเฟิงพยายามทุกวิถีทางเพื่อหาเงินให้พอจ่ายค่ารักษา

แต่ถึงกระนั้นสวรรค์ก็ยังไม่เข้าข้างเขา

ท้ายที่สุด ท่านทั้งสองก็จากเขาไปในอีกไม่กี่เดือนต่อมา

ในชาติก่อนเขาไม่ได้ดูแลพ่อแม่ให้ดีเท่าที่ควร และไม่เคยคิดเลยว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับเขาได้ถึงเพียงนี้

“เยี่ยม! เยี่ยมมาก! ฉันจะต้องเปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้ได้ ฉันจะรักษาพ่อกับแม่ และทำให้พวกท่านได้อยู่อย่างสุขสบาย!” ฉีเฟิงสาบานกับตัวเองขณะเช็ดน้ำตา

ขณะที่ฉีเฟิงกำลังวางแผนอนาคต แบล็คกี้ก็โทรมาเร่งให้เขารีบไปที่มหาวิทยาลัยอีกครั้ง

แต่ฉีเฟิงไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด เขาค่อย ๆ แต่งตัวอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย

ในอดีต สมัยที่ยังเรียนอยู่ เขาไม่ได้รู้เรื่องราวของชาโดว์มากนัก

ตอนนั้นเขารู้เพียงว่า ‘หลานไห่หลง’ ลูกชายของหลานฮัวกรุ๊ป ต้องการลงทุนก่อตั้งชาโดว์เวิร์กชอปขึ้นมาเพื่อบุกเบิกดินแดนแห่งพระเจ้า

หลานไห่หลงจึงทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อดึงตัวนักศึกษายอดฝีมือจากมหาวิทยาลัยจินไห่ เฉพาะการสร้างเวิร์กชอปขนาดร้อยคนก็ใช้เงินไปกว่า 5,000,000 เครดิตแล้ว ยังไม่นับเงินที่ทุ่มเพิ่มเพื่อยกระดับในภายหลัง

ในครั้งนั้น ฉีเฟิงเข้าร่วมการทดสอบของชาโดว์และได้รับเลือกเป็นสมาชิกหลัก ส่วนแบล็คกี้ได้เป็นสมาชิกภายนอก

ตอนนั้นเขาดีใจเป็นอย่างมาก

สามปีต่อมา ฉีเฟิงนำพาให้หลานฮัวกรุ๊ปกอบโกยผลประโยชน์มหาศาลจากดินแดนแห่งพระเจ้าจนกลายเป็นกลุ่มการเงินขนาดใหญ่ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลานไห่หลงจะเป็นคนไล่เขาออกด้วยตัวเอง เมื่อได้ย้อนเวลากลับมาแล้ว เขาย่อมได้เปรียบอย่างมหาศาลในดินแดนแห่งพระเจ้า

แล้วเขาจะโง่เข้าร่วมกับชาโดว์อีกทำไม

ครั้งนี้ เขาจะสร้างเส้นทางของตัวเอง!

ฉีเฟิงก้าวเข้ามาในมหาวิทยาลัย และทันทีที่มาถึงหน้าอาคารเรียนหมายเลขหนึ่ง เขาก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวคล้ำคนหนึ่งเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูด้วยท่าทางร้อนรน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนคนนี้คือแบล็คกี้

“พี่เฟิง ในที่สุดพี่ก็มา โชคดีที่ยังไม่หมดเวลาลงทะเบียน เราไปลงทะเบียนกันเถอะ” แบล็คกี้พูดอย่างร้อนใจเมื่อเห็นฉีเฟิง

แต่ฉีเฟิงกลับส่ายหน้าแล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“แบล็คกี้ ฉันจะไม่เข้าร่วมกับชาโดว์ ฉันจะเปิดเวิร์กชอปของตัวเอง นายจะมาร่วมกับฉันไหม?”

แบล็คกี้เป็นคนที่ฉีเฟิงรู้จักจากเกมเสมือนจริงเกมหนึ่ง และในอดีตเขาก็เป็นคนที่มีฝีมือไม่เลวทีเดียว

ในอดีต ทั้งสองคนฝ่าฟันความท้าทายและความยากลำบากมาด้วยกัน จนสนิทกันไม่ต่างจากพี่น้องแท้ ๆ

เมื่อได้ทำงานร่วมกันในชาโดว์ แบล็คกี้ก็แสดงพรสวรรค์ด้านการบริหารคนออกมา เขาสามารถจัดการสมาชิกกิลด์นับแสนคนได้อย่างเป็นระเบียบ

หากครั้งนี้ฉีเฟิงได้แบล็คกี้มาช่วย แผนการของเขาจะคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว

ถึงอย่างนั้น เขาก็จะเคารพการตัดสินใจของแบล็คกี้

เพราะตอนนี้ฉีเฟิงไม่มีอะไรเลย และฐานะทางบ้านของแบล็คกี้เองก็ไม่ค่อยดีนักเช่นกัน

แบล็คกี้งุนงงกับคำพูดของฉีเฟิงอย่างมาก เขาก้มหน้าลงอย่างเงียบงัน

มันกะทันหันเกินไป แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าฉีเฟิงในวันนี้ดูแตกต่างไปจากปกติ

ฉีเฟิงในวันนี้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ผ่านไปเต็ม ๆ หนึ่งนาที แบล็คกี้จึงเงยหน้าขึ้นมองฉีเฟิง

“พี่เฟิง เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว พี่รู้ไหมว่าหมวกเล่นเกมเสมือนจริงใบหนึ่งราคาเท่าไหร่ ต่ำ ๆ ก็ 8,000 เครดิตแล้วนะ แถมพี่ยังต้องมีสมาชิกอย่างน้อยหกคนถึงจะตั้งเวิร์กชอปได้ ไหนจะค่าออฟฟิศ ไหนจะเงินเดือน ยังไม่นับค่าใช้จ่ายจุกจิกอีกสารพัด เงินทุนตั้งต้นก็ต้องราว 70,000–80,000 เครดิต ยังไม่รวมค่าดูแลระยะยาวอีกนะ ตอนนี้พี่มีเงินมากขนาดนั้นเหรอ?” แบล็คกี้พูดทั้งที่รู้สถานการณ์ของฉีเฟิงดี

เขารู้ว่าฐานะทางบ้านของฉีเฟิงไม่ค่อยดีนัก จึงอยากเกลี้ยกล่อมให้ฉีเฟิงล้มเลิกความคิดบ้า ๆ นี้

“นายพูดถูก ตอนนี้ฉันไม่มีเงินเลยสักแดงเดียว” ฉีเฟิงพยักหน้ายอมรับ

เป็นอย่างที่แบล็คกี้ว่าจริง ๆ อย่าว่าแต่เงินทุนตั้งต้นเลย แค่ค่าหมวกเล่นเกมสักใบเขาก็ยังไม่มีปัญญาซื้อ

“แทนที่จะไปเสี่ยงดวง เข้าร่วมกับชาโดว์ไม่ปลอดภัยกว่าเหรอ อย่างน้อยชาโดว์ก็มีหมวกเล่นเกมเสมือนจริงให้ ถ้าเราไม่เข้าร่วมกับพวกเขา เราก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเข้าเกมด้วยซ้ำ”

เมื่อเห็นว่าฉีเฟิงเข้าใจปัญหาแล้ว แบล็คกี้ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ฉันยังยืนยันว่าจะตั้งเวิร์กชอปของตัวเอง ฉันไม่อยากอยู่ใต้การควบคุมของใครอีก แบล็คกี้ นายจะมาร่วมกับฉันไหม?” ฉีเฟิงถามย้ำอีกครั้ง

ฉีเฟิงไม่แน่ใจว่าแบล็คกี้จะยอมร่วมหัวจมท้ายกับเขาหรือไม่ เพราะเขาไม่มีอะไรรับประกันเลยสักอย่าง

อีกทั้งเขาก็ไม่อาจเปิดเผยความลับที่ว่าตนย้อนเวลากลับมาได้

เขาได้แต่หวังว่าแบล็คกี้จะเชื่อมั่นในตัวเขา

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของฉีเฟิง แบล็คกี้ก็รู้สึกว่าวันนี้ฉีเฟิงทำตัวแปลก ๆ

ใคร ๆ ก็รู้ว่าช่วงแรกของเกมนั้นไม่มีทางหาเงินได้มากมายอยู่แล้ว

หรือว่าฉีเฟิงจะมีวิธีหาเงินในดินแดนแห่งพระเจ้า?

ต่อให้หาเงินได้จริง ก็คงต้องใช้เวลาเป็นเดือน ๆ และพวกเขาก็ไม่มีเวลามากมายขนาดนั้นให้เสียเปล่า

หลังจากลังเลอยู่นาน แบล็คกี้ก็ตอบอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักว่า

“ก็ได้ พี่เป็นหัวหน้าละกัน ผมจะตั้งเวิร์กชอปกับพี่ แต่เรื่องหมวกเล่นเกมเสมือนจริงล่ะ เราจะไปหามาจากไหน?”

เมื่อได้ยินคำตอบ ฉีเฟิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วตบไหล่แบล็คกี้เบา ๆ พลางพูดว่า

“ไม่ต้องห่วงเรื่องหมวกหรอก ฉันจำได้ว่าดินแดนแห่งพระเจ้ามีหมวกให้นักศึกษามหาวิทยาลัยทดลองใช้ แค่แสดงบัตรนักศึกษา เราก็เล่นเกมได้ฟรีสิบวัน”

“แล้วหลังจากสิบวันนั้นล่ะ เราจะทำยังไง?” สีหน้าของแบล็คกี้หม่นลง เขามองไม่เห็นหนทางเลยว่าจะหาเงินมาซื้อหมวกได้อย่างไร

“เรื่องเงินปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง”

ฉีเฟิงเผยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ พลางวางมือลงบนบ่าของแบล็คกี้

การหาเงิน 16,000 เครดิตเพื่อซื้อหมวกเล่นเกมสองใบภายในสิบวัน สำหรับคนทั่วไปแล้วเป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ ต่อให้เป็นกลุ่มมืออาชีพก็ยังทำไม่ได้ แต่ฉีเฟิงไม่หวั่นเลยแม้แต่น้อย

เพราะเขาคือคนที่ได้กลับมาเกิดใหม่ และการเปิดตัวของดินแดนแห่งพระเจ้าคือจุดเริ่มต้นของเขา!

***

หลังจากรับหมวกเล่นเกมมาแล้ว ฉีเฟิงก็ใช้เงินที่เหลืออยู่ทั้งหมดซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาสองลังใหญ่ พอกินได้นานกว่าสิบวัน จากนั้นก็อธิบายเรื่องราวของดินแดนแห่งพระเจ้าให้แบล็คกี้ฟัง

วันที่ 25 เมษายน เวลาสามทุ่ม

ในห้องมืด ๆ ฉีเฟิงนอนลงบนเตียงแล้วกดปุ่มเริ่มเกม

“ดินแดนแห่งพระเจ้า ฉันมาแล้ว”

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นต่อตอนนี้